مقدمه: نگارش این نوشتار تلاشی است برای پاسخ گفتن به رسالتی تاریخی در لحظهای بحرانی از تاریخ معاصر ایران، لحظهای که جامعه زیر فشار همزمانِ سرکوب سیاسی، فقر ساختاری، نابرابری فزاینده، و بیافقیِ عمیق اجتماعی قرار دارد و اعتراض، نارضایتی، و خشم به بازتاب هرروزهٔ مردم در برابر این فشارهای همزمان بدل شده است.…
با فرارسیدن یازدهم اردیبهشتماه- اول ماه مه- روز جهانیِ کارگر، طبقهٔ کارگر و زحمتکشان میهن ما همراه با سایر لایههای مردم با پیامدهای دهشتناک تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا و رژیم جنایتکار اسرائیل که بهمدت ۴۰ روز ادامه پیدا کرد، روبهرو هستند.…
مطابق گزارشهای رسمی، با تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیست اسرائیل بهویژه در تخریبِ زیرساختها و برخی صنایع کلیدی کشور شمارِ بیکاران افزایشی چشمگیری یافته است.…
در حالی که کارگران، تکنیسینها، و کارمندان تعمیر خطهای برق در طول سال جاری در اثر سیاستهای اقتصادی ضد کارگری با شدیدترین تنزل در امکانهای اقتصادی و معیشتی برای خود و خانواده هایشان دست و پنجه نرم میکنند، در دوران تجاوز امپریالیسم آمریکا و اسرائیل با از خود گذشتگی و فداکاریای بینظیر برای تعمیر خرابیهای خطوط برق و برای کمک به مصدومان و افراد در جادهها و ساختمانها شتافتند.…
