ازخودگذشتگی و فداکاریِ بی‌نظیرِ کارکنان وزارت نیرو، توانیر، و امدادگران در دوران تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا و رژیم نژادپرست اسرائیل

در حالی که کارگران، تکنیسین‌ها، و کارمندان تعمیر خط‌های برق در طول سال جاری در اثر سیاست‌های اقتصادی ضد کارگری با شدیدترین تنزل در امکان‌های اقتصادی و معیشتی برای خود و خانواده های‌شان دست و پنجه نرم می‌کنند، در دوران تجاوز امپریالیسم آمریکا و اسرائیل با از خود گذشتگی و فداکاری‌ای بی‌نظیر برای تعمیر خرابی‌های خطوط برق و برای کمک به مصدومان و افراد در جاده‌ها و ساختمان‌ها شتافتند.

در سال‌های اخیر افزایش قراردادهای موقت برای مشاغل دائمی و نبودِ امنیتِ شغلی از دغدغه‌‌های اصلی کارگران فنی، کارگران سیم‌‌بان، تکنیسین‌‌ها، و اپراتورهای انتقال و فوق توزیع برق (کلاه زردها) در وزارت نیرو بود. بارها تجمع‌های اعتراضی این کارکنان وزارت نیرو در تهران در مقابل وزارت نیرو را شاهد بودیم. در این تجمع‌ها اپراتورهای پیمانی خواست تعیین وضعیت شغلی، قرارداد رسمی، رفع تبعیض در پاداش و دریافت حقوق و مزایای مزدی متناسب با دریافتی کارکنان رسمی وزارت نیرو را مطرح کردند.

در سال جاری بیش از چهار هزار کارگر اپراتور پیمانی انتقال و فوق توزیع برق غیررسمی که در حقوق و مزایای آنان نسبت به کارگران رسمی اختلاف زیادی وجود دارد نیز خواهان دریافت دستمزد و مزایای قابل قیاس با کارکنان رسمی هستند. مشکلات تکنیسین‌ها و کارگران فنی و اپراتورها و سیم‌‌بان‌های شرکت توزیع برق کشور شرایط سخت کار، نبودِ ایمنیِ کار، و نقش انگلی شرکت‌‌های دلال نیروی کار است که عامل مهمی در رسیدگی نکردن به شرایط کاری و زندگی اپراتورها و سیم‌‌بان‌ها در وزارت نیرو بوده اند. شرایط کاری کارگران فنی خط‌های انتقال برق (سیم‌بان‌‌ها) حتی قبل از شروع تجاوز امپریالیسم آمریکا و اسرائیل ایمن نبود و وسایل و تجهیزات ایمنی‌ای خوب و با کیفیت مناسب در اختیار آنان قرار نداشت. جای شگفتی نیست که در این شرایط کاری بسیار دشوار و خطرناک‌ هر سال شماری از کارکنان وزارت نیرو در اثر حوادث کاری جان‌شان را از دست می‌دهند یا مصدوم می ‌شوند.

با این وجود، پس از بمباران‌ها در استان‌ها و شهر‌های کشور و گسترش آتش‌سوزی در نقطه‌های بمباران شده، مردم میهن ما حضور فوریِ کارکنان فداکار وزارت نیرو برای تعمیر خط‌های برق قطع شده همراه با نیروهای امداد، آمبولانس، و آتش‌نشانی را شاهد هستند، حضوری که با آمادگی کامل عملیاتی در شرایط اضطراری در صحنه‌های حساس و خطرناک به‌منظور کمک به مصدومان و نجات آنان برجسته بوده است. رانندگان ماشین‌آلات سنگین و سایر پرسنل عملیاتی نیز از نخستین ساعت‌های تهاجم آمریکا و اسرائیل دست‌به‌کار شدند و برای پشتیبانی از عملیات کمک رسانی، نجات، و باز کردن مسیرهای شهرها، و جاده‌ها، جا به‌جا کردن مانع‌ها، و ایمن سازیِ نقطه‌های بمباران شده وارد عمل شدند.

در حالی که مخزن‌های نفت شهران در جنوب تهران پس از بمباران هواپیماهای اسرائیل در آتش می‌سوخت و دود غلیظ منطقهٔ بمباران شده و تمام شهر تهران را فرا گرفته بود،‌ تصویرهای پخش شده از خبرگزاری‌ها نشانگر حضور مسئولان و کارکنان تعمیر خط‌های برق و تلفن در مجاورت آن نقطه‌های بمباران شده بود، حضوری که با فداکاری و به‌صورتی خودانگیخته وظیفه‌های خود را برای کمک رسانی به مردم، تأمین نیروی برق برای منطقه‌های مسکونی و بیمارستان‌ها و حفظ ارتباط آن‌ها انجام می‌دادند. همانند دوران جنگ دوازده روزه، کارکنان و نیروهای امدادگر نیز با احساس همیاری و همبستگی به کمک مردم شتافتند. این یاری و همبستگی با مردم و با یکدیگر البته فقط مختص مردم بود.

در مقابل این همبستگی ملی و مردمی که با فداکاری کارگران و زحمتکشان رقم می‌خورد، نیروهای ارتجاعی و وابسته به امپریالیسم آمریکا و اسرائیل که در خارج از کشور تجاوز نظامی به میهن ما را به بمباران و تخریب زیرساخت‌های کشور تشویق می‌کنند، با پخش فراخوان‌هایی نفرت‌برانگیز از مردم و این کارکنان فداکار دولت می‌خواهند که “در منزلتان بمانید. همچنان دست به اعتصاب بزنید و سر کار حاضر نشوید…”.

به نقل از ضمیمه کارگری «نامهٔ مردم» شمارۀ ۱۰۸، ۳ فروردین ۱۴۰۵