با ادامهٔ اجرایِ برنامهٔ تعدیلِ ساختاری، اندک امنیتِ شغلیِ زحمتکشان نیز دارد پایمال میشود
مطابق گزارشهای رسمی، با تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیست اسرائیل بهویژه در تخریبِ زیرساختها و برخی صنایع کلیدی کشور شمارِ بیکاران افزایشی چشمگیری یافته است. برآوردهای اولیه نشان میدهد جنگ به از دست رفتنِ بیش از یک میلیون شغل و بیکاری مستقیم و غیرمستقیم ۳ میلیون نفر منجر شده است.
این وضعیت چنان نگرانکننده است که اتاق بازرگانی تهران، نهادی که خود از طراحان و حامیان اجرای برنامهٔ جراحی اقتصادی است، با هشدار اعلام میکند تعدیلِ نیروی انسانی [بیکار کردنِ نیروی انسانی] پیامدهایی ناگوار برای اقتصاد ملی و چرخهٔ تولید کشور خواهد داشت. اشاره به تعدیلِ نیروی انسانی یعنی اعتراف به اخراج کردنهای گسترده طی هفتههای اخیر که ابعادی نگرانکننده بهخود گرفته است. بهطور مثال، فقط درعرض سه روز در دو واحد تولیدی مختلف یعنی کارخانهٔ نساجیِ بروجرد و شرکت تولیدیِ پینک رشت بهاصطلاح و تحت پوشش کمبود مواد اولیه و نوسانات برق حداقل ۱۲۰۰ کارگر اخراج شدهاند. این اخراجهای گسترده تمامی رشتههای صنعتی و خدماتی را در سراسر کشور دربر میگیرد و در شرایطی انجام میگیرد که موضوع بیمه بیکاری و پوشش آن برای کارگران و زحمتکشان در هالهای از ابهام قرار دارد. کلانسرمایهداریِ آزمندِ ایران که بهبهانهٔ جنگ و نبودِ مواد اولیه در دفاع از میهن هیچ نقشی برعهده نداشت و حتی در برخی مواقع از خود با جنگ همسویی نیز نشان داد، یورشی گسترده به منافع و حقوق طبقه کارگر و زحمتکشان را تدارک و سازماندهی کرده است. دستگاه حاکمهٔ کنونی و دولت بهویژه وزارت کار با این یورش همراه و هماهنگ هستند.
یکی از عرصه هایی که در سکوت مورد یورش قرار گرفته و زحمتکشان شاغل در آن حقوق خود را بهکلی از دست دادهاند کارگران خدمات شهرداری هستند. در سال ۱۴۰۴ رسانهها گزارشهایی متعدد از گسترش اعتصابها و اعتراضهای کارگران خدمات شهری و پاکبانان شهرداری در سطح کشور به اطلاع عموم مردم میرساندند.
بر اساس همین گزارشها پاکبانان که شب و روز وظیفه شست و شوی، نظافت کوچه و خیابان و جمعآوری زبالههای شهر را بهعهده دارند با چالشهایی بیشمار از جمله مشکلهای معیشتی، پایین بودن دستمزدها، پرداخت نشدن معوقات مزدی به آنان، نداشتن بیمه، محروم بودن از لباسکار مناسب، و مجهز نبودن به وسائل بهداشتی روبهرو بودند، چالشهایی که تا پایان سال هم با آنها روبرو بودند و همچنان ادامه داشت. در آن زمان کارگران دلایل اصلی اعتصابها و اعتراضهای خود را این گونه بیان میکردند که پیمانکاران خدمات شهری با فشار و تهدید به اخراج، آنان را وادار به کار میکنند، بهاین معنا که پیمانکاران با کسر خودسرانهٔ حقوق، تأخیر در پرداخت دستمزد به آنان، و نبودِ شفافیت در قرارداد کاری، کارگران را در وضعیتی شبیه “کار اجباری” قرارداده است و امنیت شغلی کارگران را به چالش کشیده است. پیش از اینها نیز در زمان همهگیری ویروس کرونا تبعیض در تزریق واکسن کرونا در حق پاکبانان را شاهد بودیم، تبعیضی که بهنام آنان ولی به کام شورای شهر و شهرداری تمام شد. تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا و رژیم نژادپرست اسرائیل به میهن ما ضربهای به مبارزهٔ صنفی و سیاسی کارگران و زحمتکشان از جمله کارگران خدمات شهری و پاکبانان شهرداری وارد آورد. این تجاوز آشکار به حاکمیت مستقل یک کشور هزینههایی باز هم بیشتر به کارگران و زحمتکشان میهن ما تحمیل کرد و سفرهٔ کوچک آنان را با ادامه دادن به این جنگ کوچکتر هم خواهد کرد. با بمبارانهای وحشیانه آمریکا و اسرائیل بسیاری از منطقههای مسکونی و زیرساختهای کشور مورد حمله و اصابت بمبارانهای وحشیانه آمریکا و اسرائیل قرار گرفت و خسارتهای مالی و جانیای گسترده را باعث گردید. در حمله هوایی به یکی از ایستگاههای بازرسی در تهران پاکبان “حسن خیران” حین کار پاکبانی جان باخت و “کامران پسندک “، باغبان فضای سبز شهرداری تهران، نیز در جریان حملههای اخیر جان خود را از دست داد. بر اساس گزارشها، تا کنون شش کارگر شهرداری بر اثر حملههای هوایی جان باختهاند.
کارگران خدمات شهری و پاکبانان شهرداری مانند دیگر کارگران وظیفه خود را در شرایط کنونی دفاع از میهن میدانند و در کنار امدادگران، آتش نشانان، و کادرِ درمان و خدمات پزشکی در کمک رسانی و نجات جان هممیهنان از هر گونه فداکاری و از جانگذشتگی دریغ نکردهاند. این قهرمانان گمنام شهر و پاکبانان که سالها در معرض ستم، استثمار و تبعیض رژیم ولایی قرار گرفتهاند، اکنون با اجرای سیاست اخراج گسترده زیر نام تعدیلِ نیروی انسانی روبهرو هستند. کارگران خدمات شهرداری و پاکبانها از زمره آن بخشی از زحمتکشان کشور بهشمار میآیند که سلطهٔ شرکتهای پیمانکاری نیروی انسانی، یعنی دلالها، وضعیت معیشتی و امنیت شغلی آنان را بهنابودی کشانده است. هزاران کارگر خدمات شهری در چهارگوشهٔ کشور بدون قراردادهایی رسمی و بدون حق برخورداری از مزایای بیمهٔ بیکاری، شغلشان را از دست داده و به صف بیکاران پرتاب شدهاند.
بهرغم فداکاریهایی که در جنگ از سوی آتشنشانها و امدادگران شاهد بودیم، اکنون تعدیل نیروی انسانی و کاهش سطح درآمد و تنزل معیشت گلوی این بخش از کارکنان و زحمتکشان کشور را نیز در چنگال خود میفشارد.
جنگ تجاوزکارانه امپریالیسم آمریکا با همدستی رژیم صهیونیستی و نسلکش اسرائیل به میهن ما، گرچه اکنون آتشبسی موقت برقرار شده که چشمانداز آن روشن نیست، امنیت جانی، شغلی و معیشت کارگران و زحمتکشان از جمله آتشنشانان، امدادگران، و کارکنان خدمات درمانی را که فداکارانه در رساندن نیازها و کمکهای اولیه پزشکی و درمانی به قصد نجات و زنده نگه داشتن غیرنظامیان، کار و تلاش میکنند، به شکلی وحشتناک و نگران کننده به خطر انداخت.
در زمان جنگ یعنی پیش از آتشبسِ کنونی، تعدادی از کارکنان و داوطلبان جمعیت هلالاحمر ایران هنگام کمکرسانی به غیرنظامیان، زخمی و یا مصدوم شدند. در شهر اهواز، شهرک صنعتی شماره پنج، یک آتش نشان جان باخته و دو نفر مجروح شدهاند. داروخانههای بیشماری در شهرهای گوناگون کشور آسیب دیدند و یکی از داروسازان هنگام کار در داروخانه جان خود را از دست داده است.از نهم تا بیست و پنجم اسفندماه سال جاری بیستویک دستگاه آمبولانس آسیب دیده وهشت دستگاه کاملاً از بین رفته است. همچنین بیستوسه پایگاه آسیب جدی دیدهاند. امدادگران و آتشنشانها بارها نسبت به فساد ساختاری و سیاستهای نولیبرالی رژیم ولایی که به سرکوب مزدی و فقیرتر شدن کارگران، زحمتکشان، بازنشستگان، و تهیدستان منجر گردیده است اعتراض کردهاند.
از زمان آغاز جنگ تجاوزکارانه، آتشنشانها در کنار دیگر امدادگران با توجه به دستمزدهای ناچیز که بیشتر هم با تعویق پرداخت میشود، با حداقل امکانات در صف اول امدادرسانی در حوادث و کمک به مردم بودهاند وجانهای بسیاری را نجات داده اند. آنان همچنین با از جان گذشتگی و فداکاری، روحیه همبستگی و همدلی در بین مردم علیه تجاوزکارن به میهن را تقویت و افزایش دادهاند. اما همین کارکنان زحمتکش از امنیت شغلی برخوردار نیستند و تیغ جراحی اقتصادی بر زندگی و معیشت آنان و خانوادههایشان کشیده میشود.
خواستِ امدادگران و همه کارگران و زحمتکشان، حفاظت و حمایت از جان شهروندان و زیرساختارها، پایاندادن به برنامهٔ خصوصیسازی و سیاست اخراجهای دستهجمعی، تضمینِ حقوق شایسته، مزد و مزایا و تأمینِ معیشت خانوارهای کارگری و توقف برنامهٔ تعدیلِ ساختاری است.
اخراجهای گسترده و بیکاری معضلِ بزرگ در شرایط کنونیاست. راهحل برونرفت از این وضعیت توقفِ برنامهٔ ضدکارگری و ضدملیِ تعدیلِ ساختاری و نقطهٔ پایاننهادن بر سمتگیریِ اقتصادی- اجتماعیِ مبتنی بر نسخههای نولیبرالی سرمایهداری است.
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۵۹، ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵
