اعتراض‌های اخیر در خوزستان و دیگر شهرهای ایران بدون شک حاصل عامل‌هایی متعدداند. درست است که این اعتراض‌ها به‌خصوص در خوزستان اما این بار به معضل چندین سالهٔ آب و آب آشامیدنی گره خورده است، ولی همان‌طور که در شعارهای مردم ازجمله شعار “مرگ بر دیکتاتور” شنیده می‌شوند، در حیات رژیم فقها، سیاست‌ها، و عملکردهای آن پیش‌زمینه‌هایی دیرینه دارند.

رهبران جمهوری اسلامی به‌محض مسلط شدن بر امور مردم بعد از پیروزی انقلاب، چشم‌ها و گوش‌هایشان را بر خواست‌های مردم که در جریان انقلاب به وضوح و روشنی فریاد کرده بودند بستند و به رواج و اجرای قوانین و مقررات شریعت به‌قول خودشان سرگرم شدند. خواست‌های مردم با وجود این در قالب شعار “استقلال، آزادی، عدالت اجتماعی” مکرر بیان می‌شد و می‌شود. این قوانین و مقررات شرعی از نظر اقتصادی سرمایه‌داری‌ای انگلی در کل و شیوهٔ ثروت‌اندوزی‌ای بی‌ حد مرز به‌ویژه برای “آقازاده‌ها” و وابستگان رژیم را در مدت زمانی کوتاه بر کشور حاکم ساخت. رواج و اجرای چنین شیوه‌ای در ادارهٔ امور کشور یعنی حاکم کردن عقب مانده‌ترین قوانین اجتماعی با و اقتصادی انگل‌پرور همهٔ جانب‌های زندگی مردم را به‌چالش کشاند و همچنان می‌کشاند.

قابل توجه است که در هفته های اخیر همراه با اوج گیری اعتراض های مردمی و اعتصاب های کارگری خصوصاً در جنوب کشور، جوانان و دانشجویان با اعلام همبستگی خود را در کنار مبارزه کارگران و زحمتکشان کشور می بینند. به عنوان نمونه در اطلاعیه ای که از سوی شورای صنفی دانشجویان کشور در ۲۰ تیرماه منتشر شدُ از جمله آمده است: ”امروز فریاد دادخواهی طبقه کارگر از هر طرف شنیده می‌شود. مناسبات ضداجتماعی موجود و سازوکارهای ناعادلانه اعتراض بخش وسیعی از جامعه را به‌دنبال داشته است، تجمیع منافع در دست گروه‌های خاص منجر به بی‌بهره‌گی طبقه عام شده است. کارگران زحمت‌کش نفت و پتروشیمی در جای‌جای این سرزمین از چنین رویه‌های نابخردانه‌ای که نتیجه‌ای جز فرسایش منابع و منافع عمومی ندارد خشمگین هستند و این تکاپو و ایستادگی آن‌ها صدای رسای حقیقت و جستن عدالت است. ما دانشجویان جای‌جای این سرزمین به ایستادگی کارگران باور داشته و خود را فرزندان همین طبقه و بخشی از آنان می‌دانیم. بنابراین ضمن بیان همبستگی خود، با چشمی بینا و نگران و با واکاوی زمینه‌های موجود تاکید می‌کنیم که نفوذ خصوصی‌سازی و به حراج گذاشتن منابع و نیروی کار مردمان این سرزمین ضربات جبران‌ناپذیری به بخش‌های گوناگون جامعه و به کارگران زده است و حیات جمعی را به‌خطر انداخته است.“

مردم ایران، به‌خصوص جوانان، خیلی زود به ماهیت رژیم جدید و سیاست های آن پی بردند و روی آوردن به مبارزه‌ای تمام‌عیار بر ضد حاکمان جدید را آغاز کردند. البته سیر اوج ‌گرفتن جنبش‌های اجتماعی رویاروی رژیم‌های دیکتاتوری و حاکمان مرتجع هرگز و در هیچ کشوری کاری آسان، سریع، و کم‌هزینه نبوده است و درست به‌همین دلیل است که ما فقط امروز پس از گذشت نزدیک به چهار دهه جنبشی وسیع رویاروی دیکتاتوری را شاهدیم که به‌شکلی علنی حاکمان ایران به‌ویژه شخص علی خامنه‌ای “رهبر معظم” استبداد را به‌چالش می‌کشد. امروز جوانان با شرکت در جنبش مقاومت و با رد سیاست‌های سازشکارانهٔ اصلاح‌طلبان حکومتی به شعار “اصلاح‌طلب، اصولگرا، دیگه تمام ماجرا” رسیده‌اند.

یکی از اهداف اساسی انقلاب بهمن پایان دادن به دیکتاتوری و حاکم کردن مردم بر سرنوشت شان بود. خمینی و دیگر سران رژیم اگر چه در ابتدای انقلاب و با توجه به جو نیرومند انقلابی در کشور قول هایی پیرامون استقرار آزادی و عدالت را دادند ولی با گنجاندن اصول ارتجاعی و ضدمردمی ای همچون اصل ولایت فقیه در قانون اساسی کشور، عملاً امکان را برای حاکم شدن مردم بر سرنوشت شان سلب کردند و به مرور از محتوی جمهوریت حکومت هر چه بیشتر کاسته شد. رژیم در طول دهه های اخیر با تمام قوا کوشیده است که از انتخابات به‌مثابه ابزاری به‌منظور تظاهر به اجرای دمکراسی و اهمیت دادن به رأی مردم در تعیین سیاست‌های مملکتی استفاده کند. این کوشش در طول دهه‌های اخیر ادامه داشته است تا اینکه در انتخابات اخیر ریاست‌جمهوری در خردادماه ۱۴۰۰ اکثر مردم با شرکت نکردن (یا با انداختن رأی باطله) در انتخابات، مخالفت آشکار و قاطع خود را برای شرکت در این نمایش های مسخره نشان دادند. آن چه مثل ریختن بنزین بر آتش زیر خاکستر اوضاع اجتماعی ایران عمل کرد چگونگی برگزاری انتخابات خردادماه ۱۴۰۰ بود. در مقدمات برگزاری این انتخابات- همچنان که پیش از آن در مقدمات برگزاری انتخابات مجلس یازدهم شورای‌اسلامی- عملکرد شورای نگهبان و حذف بسیاری از کاندیداها، به مردم به‌روشنی نشان داد که رژیم برای مشارکت و رأی واقعی مردم کوچک‌ترین اهمیتی قائل نیست و نقش مردم در انتخابات‌ها تنها نمایش و عمل به ‌میل رژیم و دادن رأی به کسانی است که می‌خواهد نصب‌شان کند.

یکی از عواقب روشن این سیاست های فاجعه بار کاهش شدید پایگاه اجتماعی سران رژیم و انزوای بیش از پیش آنها در افکار عمومی است. نکته قابل تأمل اینکه خامنه ای و هوادارانش آنچنان مورد انزجار مردم قرار دارند که در انتخابات سال ۱۴۰۰ رژیم حتی از اجازه شرکت دادن به کسانی مانند لاریجانی در مقابل رئیسی هراس داشت و بدون دخالت شورای نگهبان و بیرون راندن تمامی ”رقبا“، پیروزی ابراهیم رئیسی نمی‌توانست امکان‌پذیر شود.

اوضاع بشدت بحرانی جامعه، تشدید بحران اقتصادی و فقر و محرومیت بیش از پیش توده ها و نادیده گرفتن منافع و خواست مردم و گماردن یکی از افرادی که به‌قول آیت‌الله منتظری نام‌شان “را در آینده جزو جنایت کاران تو تاریخ می‌نویسند” در مقام رئیس‌جمهور، اوج دوباره اعتراض‌های خیابانی مردم امری مسلم بود که تنها فرصتی مناسب برای روی دادنش می‌طلبید.

مسئله بی‌آبی در خوزستان و به‌هدر دادن منابع آبی فراوان این استان این فرصت مناسب را پدید آورد. عکس‌ها و ویدئو‌های گرفته و ضبط شده از تظاهرات اخیر نشان می‌دهند که اکثریت مطلق شرکت‌کنندگان در این تظاهرات جوانان اعم از دختر و پسرند. در واقع این جوانان هستند که همراه با از دست دادن امیدشان به هرگونه اصلاحات محسوس در حاکمیت، بیش از پیش به مبارزه بر ضد حکومت دیکتاتوری روی می آورند. سرعت پرشتاب حرکت اطلاعات جهان امروز را از جهان دیروز متفاوت کرده است و جوانان میهن با اطلاعات گسترده از تجربیات مبارزات مردمی در دیگر کشور ها و یاد گیری از این تجربیات، سطح بالایی از آگاهی اجتماعی و اِشراف بر حقوق شهروندی، به چالش جدیی برای رژیم ولایت فقیه تبدیل شده اند.

جوانان، همان‌طور که تا به‌حال در کف خیابان با شعار “ما همه با هم هستیم” نشان داده‌اند، هر روز بیشتر و در ابعادی وسیع‌تر توانایی و قدرت‌شان را نشان می‌دهند. گذشت زمان به‌نفع سرکردگان رژیم نیست. چندان نخواهد پایید که بار دیگر چشم‌های اشکبار رهبری دیگر که ایران را ترک می‌کند شاهد باشیم. واقعیت امر این است که جوانان کشور ما از نظر اجتماعی به قشرها و طبقه‌های مختلف جامعه تعلق دارند، اما اکثر آنان از خانواده‌های زحمتکشان شهرها و روستاها هستند و مانند اکثریت قریب به‌اتفاق مردم جامعه کنونی از نعمت‌های مادی و معنوی در زندگی محرومند. آنان در سنین شکوفایی و بالندگی از تمامی امکانات لازم برای پرورش روح و جسم‌شان محروم مانده‌اند و درعوض، سیستم حکومتی‌ای با تفکرات اسلام فقاهتی، آنان را در ورطه‌ای از نابرابری، بی‌عدالتی، فقر، بیکاری همراه با زورگویی و خشونت قرون وسطایی رنج می‌دهد.

جوانان ما علاوه بر خواست‌های ویژهٔ خویش، خواست‌هایی عمومی نیز همواره طلب کرده‌اند. آنان در تلاش مردم برای دستیابی به خواست‌های عدالت‌جویانه و آزدی‌خواهانه نیز همواره در صف اول اعتراض‌ها‌، اعتصاب‌ها، و مبارزه ها حضور داشته‌اند. اما رژیم ارتجاعی “ولایت فقیه” به هیچ‌کدام از خواست‌های آنان توجهی نداشته و هر صدای اعتراض و هر حرکت عدالت خواهانه‌شان را با خشونت جواب داده است.

جوانان کشور ما بخشی از نیروی بالقوه در مبارزهٔ ملی و دمکراتیک‌اند هستند و در جنبش‌های توده ای نقشی برجسته داشته و دارند، در جریان “انتخابات” اخیر ریاست‌جمهوری که آن را به‌درستی نمایشی مسخره و فریبکارانه ارزیابی کردند، با شرکت نکردن در آن دست رد به سینه سیستم ولایی زدند و از این طریق علیه عملکرد رژیم اعتراضی گسترده کردند.

این نیز یک واقعیت انکارناپذیر است که هیچ اعتصابی، هیچ تظاهراتی، و هیچ خیزش توده‌ای‌ای نبوده که دختران و پسران جوان در آن نقشی فعال در آن نداشته‌اند. در شرایط کنونی نیز وظیفه جوانان مترقی و پیشرو کشور این است که هم‌دوش مردم در مبارزه به‌خاطر دستیابی به خواست‌های بی‌درنگ مردم و در راه ایجاد جبهه واحد ضد دیکتاتوری علیه رژیم ” ولایت فقیه” بکوشند و مانند شرکت نکردن در “انتخابات” اخیر، قدرت توده‌ها را که خودشان بخشی جدی از آن‌اند به‌نمایش بگذارند.

نامۀ مردم