روزنامه ایران، ۱۸ آذرماه، دربارهٔ قرارداد جدید نفتی [ایران] با “شِل”، می‌نویسد: “روز گذشته ایران و شرکت انگلیسی – هلندی شِل تفاهم‌نامهٔ نفتی برای مطالعهٔ سه میدان نفتی و گازی را با حضور مدیرعامل شرکت ملی نفت [ایران] و سفیر انگلیس در تهران امضا کردند. پیامی که این تفاهم‌نامه به دنیا مخابره کرد بی‌اعتناییِ سرمایه‌گذاران اروپایی به تحریم‌های آمریکا بود.” روزنامهٔ ایران همچنین به‌نقل از سفیر انگلیس [بریتانیا]، آورده است:”معنای حضور امروز ما در ایران و عقدِ تفاهم‌نامه با شرکت ملی نفت ایران این است که انگلیس و شرکای اروپایی این کشور برجام را به‌رسمیت می‌شناسند و آمادهٔ سرمایه‌گذاری در ایران هستند.” ”

روزنامهٔ شرق، ۱۸ آذرماه، نیز در همین‌باره می‌نویسد: “اینکه کمپانی هلندی- انگلیسی ٬٬رویال داچ شل٬٬ بلافاصله پس از تمدید تحریم‌های کنگرهٔ آمریکا موسوم به “ایسا” با شرکت ملی نفت ایران تفاهم‌نامهٔ همکاری امضا می‌کند و اینکه سفیر تازه‌واردِ بریتانیا در تهران به‌همراه نفر دوم سفارت هلند به محل امضای تفاهم‌نامه می‌آیند و صراحتاً از توسعه همکاری شرکت‌های نفتی اروپایی با ایران دفاع می‌کنند، یک پیام مهم دارد: ٬٬واشنگتن درصورت نقضِ برجام حتی از سوی متحدان سنتی‌اش همراهی نخواهد شد٬٬.” روزنامه، آرمان، در همین تاریخ، می‌نویسد: “در شرایطی که چندی پیش خبر امضای قرارداد میان ایران و توتال سروصدای زیادی در فضای جهانی به‌پا کرده بود، روز گذشته نیز قرارداد دو اَبَرمیدان نفتی و یک میدان گازی ایران با یک غول نفتی اروپایی دیگر به‌امضا رسید. در بررسی جزئیات این تفاهم‌نامه باید گفت که، مطالعهٔ سه میدان نفتی و گازی آزادگان جنوبی، یادآوران و کیش در دستورکار این شرکت خارجی قرار گرفته است.” روزنامهٔ خراسان دراین‌ارتباط و از جنبه‌یی دیگر، این تفاهم‌نامه را بررسی می‌کند، و می‌نویسد: “ورود رسمی شرکت شِل به عرصهٔ رقابت برای توسعهٔ میادین نفتی بزرگ غربِ کارون اتفاقی مبارک تلقی می‌شود. … همین تفاهم‌نامه پیام‌های مؤثری دارد و مهم‌ترین پیام به چینی‌ها ارسال می‌شود که برای توسعهٔ بزرگ‌ترین میادین ایران باید رقابت کنند و بهترین پیشنهادها را بدهند وگرنه تضمینی برای بقای حضورشان در آزادگان شمالی و یادآوران نیست.” روزنامهٔ دنیای اقتصاد، پیامی که این تفاهم‌نامه در خود دارد را تیتر کرده و می‌نویسد: “به‌نظر می‌رسد شرکت‌های بزرگ بین‌المللی نفتی که حالا برای ورود به ایران گام‌های نخست خود را برمی‌دارند، سیاستی محتاطانه با رویکردی خوش‌بینانه نسبت به ترامپ، رئیس‌جمهور جدید آمریکا دارند و احساس تهدید به‌شکل خطرناک از سوی آن‌ها برداشت نمی‌شود. بااین‌حال،این شرکت‌های بزرگ نفتی کار مطالعات خود روی میادین نفتی ایران را تا چندماه آینده که ترامپ و سیاست‌های او خطوط مشخص‌تری به‌خود بگیرند، به‌منظور اخذ تصمیم نهایی ادامه خواهند داد.” جوان آنلاین، در اشاره به سخنان منوچهری، معاون توسعهٔ شرکت ملی نفت، که در مردادماه خبر از تداوم حضور چینی‌ها در میدان یادآوران داد، می‌نویسد: “منوچهری تقریباً کار را تمام کرده بود و رسماً اعلام کرد این دو میدان برای چینی‌ها کنار گذاشته شده‌اند.” جوان آنلاین در ادامه می‌نویسد: “باتوجه به اینکه امضاهای دیروز تعهدآور نیست، می‌توان امیدوار بود [که] شرکت ملی نفت [ایران] با تراشیدنِ رقیب[ی] جدی برای چینی‌ها قصد دارد قدرت چانه‌زنی خود را افزایش داده و امتیازات بیشتری از متقاضیان بگیرد، ولی باتوجه به مواضع اخیر وزارت نفت در قبال این میدان ابهامات بسیاری دراین‌باره سؤال‌آفرین شد که دلیل این تحولِ عمیق چیست؟ اگر مبنا رقیب‌تراشی بود، دلیل انتقادِ صریح از شرکت چینی چه بود؟” کیهان، در واکنشی به‌این تفاهم‌نامه، نوشت:”درحالی‌که نخست‌وزیر انگلیس در نشست سران کشورهای عضو شورای همکاری خلیج‌فارس که به پدرخوانده‌های تروریست‌های تکفیری معروف هستند از آمادگی کشورش برای همکاری بیشتر با این کشورها برای مقابله با ایران سخن گفته است، شرکت ملی نفت کشورمان با شرکت انگلیسی شل تفاهم[نامه] نفتی امضا کرد!” کیهان درجایی دیگر و در ادامه نوشت: “درحالی‌که آمریکایی‌ها با تمدید تحریم‌های ۱۰ ساله برجام را به‌صورت فاحشی نقض کرده‌اند، برخی از دولتمردان و حامیان دولت در اظهاراتی عجیب مدعی هستند باید با همکاری سایر اعضای ۵+۱ به‌این اقدام آمریکا پاسخ گفت! امید بستن به همراهی کشورهایی مانند انگلیس برای ستاندن حق ایران از آمریکا و محکوم کردن عهدشکنیِ واشنگتن بسیار عجیب و قابل‌تأمل است و مشخص نیست این دسته با کدام عقل و منطق چنین نظریاتی را ارائه می‌کنند!” نشریهٔ جهان صنعت، در رابطه با عملکرد شرکت چینی، می‌نویسد:”نکتهٔ قابل‌توجه در امضای این تفاهم‌نامهٔ همکاری آن است که، هم‌اکنون توسعهٔ فاز اول میدان یادآوران به‌عنوان یکی از میادین‌ مشترک نفتی ایران با عراق توسط شرکت ساینوپک چین انجام شده و نکته عجیب‌تر آن است که مسئولان شرکت ملی نفت [ایران] درحالی تفاهم‌نامهٔ توسعهٔ فاز دوم میدان یادآوران را با شرکت شِل انگلیس امضا کردند که بارها از عملکرد ساینوپک چین در توسعهٔ فاز اول میدان اظهار رضایت کرده بودند.” باتوجه به نقل‌قول‌ها و داده‌های بالا، به نتایجی چند به‌طوردقیق می‌توان رسید. تفاهم‌نامهٔ اخیر با کمپانی هلندی- انگلیسی “شِل” از سوی این شرکت [شل] تضمین شده نیست. چنانچه دولت آتی آمریکا سیاست تشدید فشار بر ایران را درپیش گیرد- باتوجه به تجربه‌های پیشین در این عرصهٔ حساس- شرکت‌های بزرگ نفتی حاضر به‌ادامهٔ کار در ایران نخواهند بود. بنا به‌گزارش‌های بالا، در میدان‌های نفتی یادشده، شرکت‌های چینی هم‌اکنون مشغول فعالیت‌اند، اما قرار است ادامهٔ کار قراردادهای آن‌ها متوقف شود. از جزییات قراردادهای ایران [شرکت ملی نفت ایران] با شرکت‌های “چینی”، “روسی”، “شل” و “توتال” هیچ‌گونه اطلاعی در اختیار افکارعمومی ایران گذاشته نشده و بدین ترتیب مردم از کم و کیف آن‌ها آگاه نیستند. هدف از قرارداد با “شل” و “توتال”، پیش‌دستی و نوعی تمهید [چاره‌اندیشی] در قبال سیاست‌های نامعلوم دولت ترامپ نسبت به توافق‌نامهٔ “برجام” است. برای این منظور، نوع این قراردادها به‌لحاظِ امتیازدهی‌هایش- به‌دلیل اضطرارِ رژیم در این عرصه- آن‌چنان جذاب باید بوده باشند که درصورت احتمال وقوع چالش‌هایی با “برجام” از سوی دستگاه ترامپ، همراهیِ کشورهای اروپایی با ترامپ [در جهت خلافِ منافع این کمپانی‌ها] را مانع گردد و یا با مشکل مواجه سازد. و به یک معنا: به‌حراج گذاشتن منابع ملی مردم ایران برای حفظ و بقای رژیم ولایت‌فقیه!

نامۀ مردم