صبح روز سه شنبه ۱۸ آذر ماه ۱۴۰۴، بیش از ۵ هزار کارگر پیمانکاری صنایع نفت پارس جنوبی، به رغم مسدود شدن راه ها توسط نیروهای انتظامی، توانستند در سه نقطه عسلویه تجمع کنند. کارگران خواستار رسیدگی به خواسته های خود از سوی مسئولین شدند. همچنین روز چهارشنبه ۱۹ آذرماه کارگران پیمانکاری صنایع کلیدی نفت و برق و گروهی از کارکنان بهزیستی در تهران مقابل مجلس تجمع کردند.

حرکت اعتراضی کارگران پیمانکاری پروژه پارس جنوبی جدید نیست و یکی از مهم‌ترین صحنه‌های مبارزاتی کارگرانی است که با وجود کار طاقت فرسا و در بدترین شرایط آب و هوایی و محیطی و زنده نگهداشتن شریان اصلی اقتصاد کشور یعنی صنعت نفت، نه تنها نتوانسته‌اند از حقوق قانونی و انسانی برخوردار شوند، بلکه صدای اعتراض آنها با عدم پاسخگویی مسئولین، تهدید، ارعاب و سرکوب و کاهش درآمد واقعی مواجه شده است. کارگران پیمانکاری پارس جنوبی سال هاست که تجمع های اعتراضی وسیعی را علیه بی‌توجهی های مسئولین به خواسته هایشان را سازمان داده اند.‌

اعتراض‌ها و اعتصاب های کارگران پیمانکاری پارس جنوبی و کارگران پیمانکاری صنعت برق دربرگیرنده چندین خواست پایه‌ای و محوری است. یکی از مهم‌ترین خواست های کارگران پیمانکاری، حذف شرکت های زالو صفت پیمانکاری واسطه‌ای و جایگزین کردن آنها با قراردادهای مستقیم با خود شرکت‌هاست. در واقع هدف شرکت‌های واسطه‌ای که ماهیتی دلالی و رانتی دارند و صاحبان آنها نیز به طور عمده وابسته به حاکمیت هستند، تاراج حقوق ناچیز زحمتکشانی است که حقوق شان به زحمت تامین کننده حداقل زندگی‌شان است. خواست دیگر کارگران اجرای برنامه دو هفته کار و دو هفته استراحت است. در حال حاضر بسیاری از آنها در شرایط طاقت فرسای ۲۰ روز کار و ۱۰ روز استراحت و یا حتی ۲۴ روز کار و ۶ روز استراحت و در شرایط دمای بالای ۵۰ درجه و آلودگی های محیطی و شیمیایی، مشغول به کار هستند. همچنین کارگران خواستار اجرای صحیح طبقه بندی مشاغل و افزایش دستمزدها متناسب با تورم و تخصص خود هستند. علاوه بر آن بهبود شرایط زندگی در خوابگاه‌ها، تغذیه ، بهداشت و افزایش ایمنی محیط کار، از دیگر خواست های آنهاست. علاوه بر اینها، کارگران پیمانکاری به دلیل قرار دادهای کوتاه مدت، یک ماهه تا سه ماهه، از امنیت شغلی برخوردار نیستند و همواره خطر اخراج و بیکاری آنها را تهدید کرده و قدرت چانه زنی آنها را برای احقاق خواست هایشان محدود می کند. در چنین شرایطی است که حکومت با عدم به رسمیت شناختن تشکل‌های مستقل کارگری، فضایی را ایجاد کرده است که کارگران نمی‌توانند به طور قانونی برای احقاق حقوق خود اقدام کنند، و هرگونه تلاش برای سازماندهی با واکنش امنیتی مواجه می‌شود.

بسیاری از شرکت‌های بزرگ پیمانکاری و مشاوره‌ای در پارس جنوبی و پتروشیمی‌ها و نیز صنعت برق به طور مستقیم یا غیرمستقیم، تحت مالکیت یا مدیریت نهادهای وابسته به حکومت، نظامی، امنیتی، یا مالی هستند. حکومت جمهوری اسلامی با سیاست‌های اقتصاد رانتی و چپاول گراینه خود، که سراسر شریان‌های اقتصادی کشور را در بر گرفته است، در پارس جنوبی نیز کارگران را به عنوان ابزاری ارزان و قابل جایگزین می‌بینند تا از طریق آنها به سودهای کلان از دست رنج کارگران دست بیابند. از همین روست که رژیم همواره این خواسته‌ها را با وعده‌های تو خالی و برخوردهای امنیتی پاسخ داده است. عدم پاسخ گویی به این مطالبه‌ها و تهدید و ارعاب و سرکوب کارگران برخواسته از اراده‌ای است که خواستار حفظ سودهای شرکت‌های پیمانکاری هستند. این اعتصاب و تجمع‌ها نشانگر ژرفای نارضایتی طبقه کارگر و زحمتکشان و مبارزهٌ آنها علیه سمت‌گیری اقتصادی – اجتماعی جمهوری اسلامی است. ضرور است در راه ارتقاء سطح سازماندهی این حرکت‌های اعتراضی گسترده کوشید و با اتحادعمل فراگیر و استقلال عمل طبقاتی سیاست کنترل هدفمند تشکل‌های زرد حکومتی و ارگان‌های امنیتی علیه جنبش کارگری و سندیکایی را افشا و خنثی کرد. کارگران با درک این واقعیت‌ها است که با برنامه‌های ضدملی مانند جراحی اقتصادی مبارزه می‌کنند. آنها این آگاهی را دارند که بدون تغییرات ساختاری در سیاست‌های اقتصادی و نیز اجرایی پروژه پارس جنوبی، دست یافتن به خواست‌های‌شان امکان‌پذیر نخواهد بود. اعتراض‌های رو به افزایش طبقه کارگر و گسترده‌تر شدن آنها، مبارزه‌ای علیه سیستم اقتصادی فاسد حاکم بر کشور، دیکتاتوری ولایی‌ است.

حزب توده ایران

۲۱ آذرماه ۱۴۰۴