به دنبال اعتراض‌ها و تجمع‌های گسترده شاغلین راه‌آهن و مترو، ازجمله کارگران ابنیهٔ فنی یزد، قزوین، و ناحیه آذربایجان شرقی، و کارگران مناطق لرستان و زاگرس در ماه‌های پایانی سال گذشته و فروردین ماه امسال، اعتراض‌های کارگران راه‌آهن در هفته‌های اخیر در سایر مناطق کشور ادامه یافت.

دلیل این تجمع‌ها و اعتراض‌ها نیز کماکان عدم پرداخت حقوق و مزایای معوقه و محرومیت کارگران راه‌آهن از ابتدایی‌ترین حقوق است.

سرکوب مزدی و پایمال‌شدن امنیت شغلی کارگران راه آهن نتیجه خصوصی‌سازی خدمات نگهداری خط و ابنیهٔ فنی راه‌آهن تحت پوشش “شرکت پیمانکاری تراورس”۱ و پیامدهای آن یکی از دلایل اصلی تداوم نارضایتی کارکنان در این بخش از صنایع زیرساختی کشور است. عملکرد شرکت ورشکستهٔ تراورس و سوءِاستفاده‌های مالی مدیریت آن در بخش خصوصی منجر به عدم توانایی در انجام تعهدات مالی شرکت شد و در نهایت استثمار و سرکوب مزدی و نابود شدن امنیت شغلی کارکنان شرکت و کارگران راه‌آهن که غالباً در نواحی دورافتاده و محروم کشور کار می‌کنند را به‌همراه داشت. کارگران پیمانی شرکت تراورس همچنان از عدم پرداخت مزایای مزدی خود ناراضی هستند و در تماس با ایلنا در ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳ گفتند: “قرار بوده به همه کارگران مجموعه راه‌آهن به‌مناسبت روز جهانی کارگر پاداش پرداخت شود، اما ما شرکتی‌ها از این پاداش بی‌‌نصیب ماندیم.” آخرین خبرهای رسیده (ایلنا، ۱۳ خرداد ۱۴۰۳) حاکی از آن است که سرانجام کارگران شرکت تراورس فقط حقوق اردیبهشت ماه خود را روز شنبه ۱۲ خرداد ماه با دو هفته تأخیر دریافت کرده‌اند، ولی مشکل امنیت شغلی و پرداخت سایر مزایا بعد از چندین سال از واگذاری تراورس به شرکت دولتی راه ‌آهن هنوز حل نشده است.

به‌گفته فعالین کارگری، خواسته‌های مشابه‌ای در خطوط ابنیه فنی راه‌آهن شمال در محور ریلی رشت، لوشان، کوهین، قزوین، آبیک، کوهندژ، و زیاران نیز از دغدغه‌های مبرم کارگران راه‌آهن در روزهای اخیر است. آنان از پافشاری بر دستیابی به حق‌شان برای دریافت دستمزد‌های معوقه و مزایای مناسبتی سال گذشته که از ابتدای سال ۱۴۰۲ پرداخت نشده‌اند، خبر می‌دهند. در این مورد نیز خصوصی سازی خدمات نگهداری خطوط راه‌آهن موجب تشدید استثمار کارگران از طریق عدم پرداخت دستمزد به‌موقع و یا در موارد متعددی عدم پرداخت مزایای اضافه کاری، عرفی، و مناسبتی آنان در روزهای اعیاد سال گذشته بوده است.

در کرمان نیز تجمع اعتراضی کارگران لکوموتیوران راه‌آهن در صبح روز ۳۰ اردیبهشت در مقابل دفتر محلی این مجموعه شکل گرفت. در این حرکت اعتراضی کارگران راه‌آهن ضمن اعتراض به وضعیت دشوار معیشتی و شغلی‌شان خواهان بازگشت به کار تعدادی از همکاران اخراجی راه‌آهن فعال در جنبش صنفی- کارگری شدند. وضعیت معیشتی و شغلی ناگوار کارکنان خدمات نگهداری خط و ابنیه فنی راه‌آهن و مترو پیامد بلاواسطهٔ اجرای برنامه‌های تعدیل ساختاری خصوصی سازی به‌ویژه و مقررات‌زدایی به‌وسیلهٔ رژیم ولایت فقیه در این بخش از اقتصاد کشور است. کارکنان زحمتکش راه آهن که ناچار در شرایط کاری سخت، آب و هوای بد، ساعات طولانی وبا حداقل حقوق کار می‌کنند، عملا برای تامین سود اندوزی فزاینده چندین پیمانکار دلال هرچه بیشتر استثمار می‌شوند. تجربه چندین دهه عملکرد رژیم ولایت فقیه نشان می‌دهد که مسوولین حکومت جمهوری اسلامی به جز وعده های پوچ و واهی، هیچگونه اقدام مفیدی برای برآوردن خواسته‌های کارگران بخش‌های زیر ساختی راه آهن و مترو انجام نداده‌اند و در آینده نیز جز این نخواهد بود.

مبارزه برای خواسته‌های صنفی در بخش راهبردی – زیر ساختی راه آهن و مترو همانند دیگر خواسته‌‌های زحمتکشان با مبارزه و تلفیق مبارزه صنفی با پیکار سیاسی به دست‌ می‌آید. بهبود شرایط دشوار کار، دستمزدهای متناسب با نیازهای معیشتی و امنیت شعلی کارکنان راه آهن با اتحاد عمل فراگیر در راستای شکل‌‌گیری جنبش اعتصابی همگانی و پیوند آن با جنبش سیاسی ضددیکتاتوری علیه رژیم ولایت فقیه کارساز و موثر خواهدبود.

—————————————————-

۱.‌ شرکت خدمات مهندسی خط و ابنیه فنی راه‌آهن (تراورس)، یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های اقماری راه‌آهن کشور در سال ۱۳۷۱ تأسیس و طبق اصل ۴۴ قانون اساسی، در اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۹- در زمان دولت احمدى‌‌نژاد- به بخش خصوصی (گروه امیرمنصور آریا) واگذار شد. مدیران این شرکت در سال ۱۳۹۰ درگیر پرونده فساد اختلاس ۳ هزار میلیارد تومانی شدند و شرکت تراورس نیز در حالت تعلیق و بلاتکلیفی قرار گرفت. به این ترتیب است که مشکلات مالی شرکت تراورس و و پیامد های آن برای کارکنان شرکت تا کنون ادامه دارد.

به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ ۸۶، ۲۸ خرداد ۱۴۰۳