در ایالات متحده آمریکا سندیکاهای پرستاران، کارگران برق، کارکنان خدماتی، و کارگران صنعتِ خودرو حمله‌های تجاوزکارانهٔ آمریکا و اسرائیل را محکوم می‌کنند.

سندیکاهای کارگری میان میلیاردها دلاری که برای جنگ‌ها هزینه می‌شود و سیاست‌های ریاضتی‌ای که بر خانواده‌های کارگری آمریکا تحمیل می‌شود ارتباط مستقیم می‌بینند.

“اتحادیهٔ ملی پرستاران” (“National Nurses United”) در بیانیه‌ای تند دولت ترامپ را به انجام “یک اقدام جنگی امپریالیستی دیگر بدون تأیید کنگره” متهم کرد. این اتحادیه گفت: “همان‌طور که اقدام نظامی یک‌جانبهٔ ترامپ در ونزوئلا چنین بود، [هزینهٔ] حملهٔ آمریکا به ایران نیز از جیب بیماران ما پرداخت می‌شود: طبقهٔ کارگر در سراسر ایالات متحده هم‌اکنون برای تأمین نیازهای اساسی‌ای مانند مراقبت‌های بهداشتی، غذا، و مسکن در داخل کشور با مشکل مواجه‌اند.”

پرستاران تضادی آشکار میان اولویت‌های دولت ترامپ در خارج از کشور و برنامهٔ داخلی آن ترسیم کردند. آنان گفتند در حالی که ترامپ و جمهوری‌خواهان “هزینه‌های جنگ در خارج را در اولویت قرار می‌دهند”، هم‌زمان “بیمه‌های درمانی خانواده‌های کم‌درآمد و بیمه سالمندان را تضعیف می‌کنند، از تمدید یارانه‌های قانون مراقبتِ مقرون‌به‌صرفه خودداری می‌کنند… و نشان می‌دهند ایالات متحده را فقط در جهت ‌نفع میلیاردرها و شرکت‌ها اداره می‌کنند”. سندیکای پرستاران همچنین به زمینهٔ تاریخی‌ای مهم اشاره کرده که در گزارش‌های رسانه‌های بزرگ غالباً نادیده گرفته می‌شود. به‌گفتهٔ این اتحادیه، این جنگ “ادامهٔ دهه‌ها مداخلهٔ آمریکا در ایران است که با سرنگونی دولت منتخب و دموکراتیک مصدق در سال ۱۹۵۳/ ۱۳۳۲ [۲۸ مرداد] آغاز شد.”

این اتحادیه- “اتحادیهٔ ملی پرستاران”- همچنین به آسیب‌هایی خاص که به غیرنظامیان وارد شده اشاره می‌کند و می‌گوید: “پرستاران به‌ویژه از دیدن تخریب زیرساخت‌های غیرنظامی شوکه شده‌اند، از جمله بمباران یک مدرسهٔ دخترانه در جنوب ایران در آخر هفته که بیش از ۱۵۰ [۱۶۸] کودک و بزرگسال را کشت. چندین بیمارستان ایرانی نیز آسیب دیده‌اند که نقض قوانین بشردوستانهٔ بین‌المللی است.”

همچنین “سندیکای کارگران برق” (“UE”) نیز محکومیت دولت ترامپ توسط پرستاران را دربارهٔ غیرقانونی بودن این حمله‌ها تکرار کرده و یادآور شد “ترامپ با وعدهٔ دور نگه داشتن آمریکا از درگیری‌های نظامی خارجی برای ریاست‌جمهوری نامزد شد.” این سندیکا در ادامه اعلام کرد: “قانون اساسی آمریکا روشن بیان کرده است: تنها کنگره اختیار اعلان جنگ را دارد. ایران تهدید فوری علیه آمریکا نیست که اقدام نظامی بدون مشورت با کنگره را توجیه کند، و حمله به ایران نیز از حمایت مردم آمریکا برخوردار نیست. اقدام‌های ترامپ نشان ‌دهندهٔ بی‌اعتنایی به دموکراسی و قانون اساسی است، گویی او یک ‘رهبر برتر’ است که اراده‌اش بر ارادهٔ مردم برتری دارد.”

به‌علاوه، این سندیکا تأکید می‌کند چه کسانی بیشترین سود را از این درگیری می‌برند: بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل، “مدیران و سهام‌داران شرکت‌های نفتی که چشم به نفت ایران دارند”، و انحصارهای مجتمع نظامی-صنعتی. “وجود جمهوری اسلامی در ایران نتیجهٔ مستقیم سرنگونی یک دولت منتخب دموکراتیک در سال ۱۹۵۳ / ۱۳۳۲ [۲۸ مرداد] توسط آمریکا و متحدانش و نصب محمدرضا شاه پهلوی است. این باید به مردم ایران واگذار شود که دربارهٔ تغییرها در حکومت‌شان خود تصمیم بگیرند، چیزی که بمباران توسط آمریکا و اسرائیل فقط آن را دشوارتر می‌کند.”

“اتحادیهٔ بین‌المللی کارکنان خدماتی” (“SEIU “) نیز به‌طور‌صریح اعلام کرد: “جنگ به کارگران، فقرا، زنان، و کودکان آسیب می‌زند… بدون اختیار قانون اساسی، بدون مجوزِ کنگره، و بدون حمایتِ مردمِ آمریکا، ترامپ آشوب و بی‌ثباتی بیشتری در جهان ایجاد کرده است. آغاز یک جنگ برای تغییر رژیم در ایران نمونهٔ دیگری از بی‌پروایی مرگ‌بار این دولت و بی‌اعتنایی آن به قانون است.” این اتحادیه همچنین همبستگی‌اش را با کارگران ایران اعلام کرد و گفت: “ما قدرت اتحاد زحمتکشان را می‌شناسیم و با این اقدام و هر اقدامی دیگر از سوی این دولت [دولت ترامپ] که به کارگران، خانواده‌ها یا جوامع ما آسیب برساند مخالفت خواهیم کرد.”

کارگران آمریکا با مردم ایران مشترکات بیشتری دارند تا با میلیاردرها.

براندون مانسیلا، مدیر منطقهٔ ۹ ، بخش آ اتحادیهٔ کارگران خودروسازی، گفت کارگران آمریکایی دشمن طبقاتی‌ای مشترک با دشمن طبقاتی مردم ایران دارند و آن، طبقهٔ میلیاردرهاست. او گفت کارگران آمریکا “با مردم ایران مشترکات بیشتری دارند تا با میلیاردرهایی” که برای منابع، منافع ژئوپولیتیک، و درنهایت سود، جنگ را پیش می‌برند.

در کالیفرنیا، شعبه‌های ۴۸۱۱، ۸۷۲ و ۲۴۷۸ اتحادیهٔ کارگران خودروسازی در بیانیه‌ای مشترک اعلام کردند حملهٔ تحریک‌آمیز دولت ترامپ به ایران فاجعه‌ای برای تودهٔ کارگر در سراسر جهان است. آن‌ها [کارگران این اتحادیه] گفتند: “زحمتکشان در آمریکا خواهان یک جنگ غیرقانونی دیگر برای تغییر رژیم نیستند. ارتش آمریکا نباید تعیین کند که ایران چگونه اداره شود.”

در ۲۸ مارس/ ۸ فروردین ۱۴۰۵، سومین مرحله از اعتراض‌های مردمی در آمریکا با عنوان: “نه به پادشاهان” (“No Kings”) با حمایت گستردهٔ اتحادیه‌های کارگری برگزار خواهد شد. یکی از شعارها “نه به جنگ‌های تجاوزگرانهٔ امپریالیستی” اکنون با فوریتی بیشتر مطرح می‌شود، در حالی که ایالات متحده با سیاست امپریالیستی “حق با زور است” خود همچنان ونزوئلا، کوبا و اکنون ایران را تحت فشار قرار می‌دهد.

به نقل از ضمیمه کارگری «نامهٔ مردم» شمارۀ ۱۰۸، ۳ فروردین ۱۴۰۵