در استودیوی برنامه طنز سیاسی آمریکا به نام «دیلی شو»، مجری، جان استوارت، در مقابل دوربین، با چهره همیشه آمیخته از پوچی و خشم، کلیپی از مصاحبه ترامپ درباره ونزوئلا پخش کرد که در آن، رئیسجمهور آمریکا بیپرده گفته بود: «ما نفت را آن طور که لازم است به جریان درمیآوریم.» استوارت پس از کمی مکث، با لحن طعنهآمیز گفت: «این به نظر کمی بیش از حد صریح است. . . ما برای پوشش اعمال بیپروایمان دیگر نیازی به شعاری مانند «ایدهآلهای یک ملت بزرگ» نداریم.»
این اظهارات همچون قیچی، آخرین پوشش را از روی مقاصد واقعی آمریکا در اقدامات اخیر علیه ونزوئلا کنار زد و نشانگر این نقطه عطف نگرانکننده بود که هژمونی آمریکا وارد مرحله «زدایش پوشش» شده است. در گذشته، انگیزه واقعی اقدامات آمریکا رقابت ژئوپلیتیک، طمع ورزیدن به منابع دیگران و یا گسترش ایدئولوژی خود و یا هر چیز دیگری که بود، تصمیمگیران در واشنگتن همیشه به دنبال یک روایت اخلاقی از جمله آزادسازی مردم، ترویج دموکراسی و یا دفاع از حقوق بشر برای توجیه این اقدامات میگشتند و این روایتها به یک سپر اخلاقی برای اقدامات مداخلهجویانه آمریکا تشکیل میدادند.
با این حال، در مورد ونزوئلا، این سناریو کنار گذاشته شد. ترامپ و حامیانش بارها با تأکید بر «نیاز به دستیابی به نفت» و «فروش نفت»، هسته ریاکارانه کل نظام گفتمانی خود را بیپرده افشا کردند. همانطور که استوارت در برنامه خود به طعنه گفت: «الان دیگر حتی نمیتوان درباره تئوری توطئه نیز فکر کرد.»
این گرایش به «زدایش پوشش» در کنار افشا کردن میزان سطحینگری و عجول بودن سیاستمداران آمریکایی، بازتابدهنده ورود نخبگان سیاسی آمریکا به یک مرحله خطرناک از درک موقعیت هژمونیک این کشور است. به عبارت دیگر، هنگامی که آنها معتقد باشند از لحاظ قدرت در برتری مطلق قرار دارند، دیگر ارائه یک توضیح منطقی و منطبق با هنجارهای جاری بینالمللی به طرف مقابل و جامعه جهانی را ضروری نمیدانند که این نوع «صراحت» نامطلوب و همراه با خودپسندی، ناتوانی نظم بینالمللی کنونی برای ایستادگی در برابر یک قدرت زورگو را نشان میدهد.
این منطق هژمونیک با یک پیام خطرناک برای جهان همراه است که اصول منشور ملل متحد مانند برابری حاکمیت و عدم مداخله، در برابر منابع راهبردی کلیدی، منافع ژئوپلیتیک و نیازهای سیاسی داخلی، ناچیز شمرده میشوند. این اقدام آمریکا به ما یادآوری می کند که دیگر خطرناکترین مسئله، اقدامات آمریکا نیست، بلکه رسیدن به جایی است که این کشور در انجام این اقدامات، حتی نیاز به بهانه آوردن نیز نمیبیند.