در این شرایط به بیمهگرها امیدی نیست؛ صندوقها این گرانیها را تاب نمیآورند و در نتیجه پرداخت از جیب مردم دو تا سه برابر میشود. توان اقتصادی مردم محدود است و برآیند دردناک این اوضاع این است که مزدبگیران از درمان فاصله میگیرند، درمان را متوقف میکنند و به انتظار تقدیر مینشینند، به انتظار مرگ ... مزدبگیران از درمان انصراف میدهند؟ باید عزیزت مقابل چشمانت آب شود و تو تنها نظاره گر باشی!
یک کارشناس مسائل اقتصادی میگوید: همزمان سه سیاستِ بهشدت تورمزا اجرا شده است؛ نخست افزایش شدید نرخ ارز آزاد، دوم، دو برابر شدن نرخ ارز نیمایی و سوم حذف ارز ترجیحی. این ترکیب سیاستی به بحران معیشتی بیشتر منجر می شود. به گزارش خبرنگار ایلنا، سالهاست که برخی اقتصاددانان همهی آنچه بر سر اقتصاد ایران ... بحران معیشتی بیشتر در راه است/ هزینههای ساده زندگی به ۸۰ میلیون تومان میرسد؟
بیش از ده ماه از آخرین تعیین حداقل دستمزد در شورای عالی کار به شیوهای که در آن زمان هم حداقل دستمزد کوچکترین قرابتی با نرخ تورم و هزینه سبد معیشت نداشت، میگذرد. نرخ تورم در این مدت بالای۴۰ درصد بوده است و ارز ملی بیش از ۵۰ درصد سقوط کرده است. در اثر اجرای ... مطالبهٔ دستمزد عادلانه، از مبارزه برضد سمتگیریِ اقتصادیاجتماعی رژیم ولایت فقیه جدا نیست!
سیگنالِ انقباضی دولت در بودجه، پیشدرآمدی آشکار برای تحدید معیشت کارگران است. فعالان کارگری در گفتگو با ایلنا هشدار میدهند که این رویکرد، تیغ جراحی را مستقیماً بر گلوگاه معیشت فرودستان قرار داده و هدف آن، جبران کسری بودجه از طریق «ارزانسازی نیروی کار» است. به گزارش خبرنگار ایلنا، در شرایطی به سر میبریم که ... سفره کارگران زیر تیغ جراحیهای دست راستی/ گریزی از بازگشت به ریشه اصلی قدرت کارگران نیست
پیامدهای ناگوار موج جدید خصوصی سازی در دولت مسعود پزشکیان تا کنون افزایش بیشتر بیکاری، اخراج کارگران، نبودِ امنیت شغلی، سرکوب مزدی، گسترش شکاف طبقاتی، تاراج منابع و دارائیهای ملی مانند معادن، کارخانهها و شرکتهای صنعتی و کشاورزی بهسود کلانسرمایهداران، دلالان، و تجار بزرگ را باعث شده است. در راستای سیاستهای یاد شده در بالا، ... کارگران مجتمعهای کشت و صنعت از امنیت شغلی محروماند!
مرگهای دستهجمعی که در آن همه با هم دست به خودکشی میزنند، مانند خودکشی دستهجمعی یک خانواده پنجنفره در اصفهان، که شنیدنش برای هر کسی رنجآور خواهد بود؛ اما در سالهای اخیر این قبیل مرگها سیر افزایشی داشته که برخی آن را بیتأثیر از شرایط اقتصادی نمیدانند.
مرگهای دستهجمعی که در آن همه با هم دست به خودکشی میزنند، مانند خودکشی دستهجمعی یک خانواده پنجنفره در اصفهان، که شنیدنش برای هر کسی رنجآور خواهد بود؛ اما در سالهای اخیر این قبیل مرگها سیر افزایشی داشته که برخی آن را بیتأثیر از شرایط اقتصادی نمیدانند؛ مانند اردشیر بهرامی، جامعهشناس که مطمئن است هیچ خودکشیای بدون آلارمهایی که از قبل داشته، اتفاق نمیافتد. آسیب و جرم جامعه شکل سیال دارد و از یک فضا به فضای دیگر حرکت میکند؛ بنابراین میتواند در مناطق دیگر اتفاق بیفتد و میتواند به یک الگوی رفتاری در شرایط بحرانی تبدیل شود.
در بسیاری موارد در خودکشیهای دستهجمعی کودکان قدرت تصمیمگیری چندانی ندارند؛ ولی به کام مرگ میروند؛ مانند ماجرای اصفهان که بین اعضای آن کودک هم بوده و به دلیل مرگ عاملان امکان شکایتی بر جای نمیماند.
مرور چند مرگ و خودکشی خانوادگی در سالهای اخیر
از این قبیل مرگهای گروهی در سالهای اخیر بیشتر شده؛ مانند مرگ سه کودک که اوایل سال بود که خبر قتل سه کودک در روستای بسیطین از توابع بخش مرکزی شهرستان رامهرمز به دست مادرشان منتشر شد که مادر بعد از کشتهشدن فرزندان خود را حلقآویز کرده بود. همچنین سال ۹۴ خبر خودکشی همزمان سه خواهر مجرد در منطقه نظامآباد از طریق مأموران کلانتری ۱۲۷ نارمک به بازپرس کشیک قتل اطلاع داده شده بود. این سه خواهر مجرد که بین ۴۳ تا ۵۰ سال داشتند، با آزادکردن شلنگ گاز شهری در داخل منزل، به زندگی خود پایان دادند. همچنین آنها قبل از خودکشی روی دیوار و از خانوادهشان عذرخواهی کرده و حلالیت طلبیده بودند. حتی پرونده جنجالی با نام جنایت خیابان گاندی که در سال ۷۵ سروصدای بسیاری کرد، دختر و پسر جوان به نام سمیه و شاهرخ که باعث مرگ برادر و خواهر هشت و ۱۳ساله سمیه شدند. البته این موارد تعداد اندکی از آنچه در این سالها اتفاق افتاده است، بود که حتی برخی از آنها هرگز رسانهای هم نشده است.
عبدالصمد خرمشاهی وکیل پایه یک دادگستری و عضو کانون وکلای مرکز با نگاه حقوقی به موضوع مرگهای گروهی و خانوادگی خودخواسته، میگوید: از نظر حقوقی خودکشی جرم نیست و کسی هم نمیتواند در این زمینه شکایتی انجام دهد. در این مورد اخیر هم خانواده فوت کرده و کسی نمیتواند شکایتی طرح کند. حتی معاونت در خودکشی هم جرم نیست؛ اما در چند سال اخیر شاهد این قضایا بودیم که به نظر من مهمترین علتش مشکلات مالی و فقر است. معمولا هم به این شکل است که پدر یا مادر خانواده از استیصال دست به خودکشی میزند و برای اینکه فرزندانش هم با مشکل مواجه نشوند، آنها را هم به نوعی از بین میبرد. از بعد اجتماعی در واقع فقر مالی خانواده را دچار استیصال میکند و مهمترین راه جلوگیری از تکرار این وقایع بهبود وضع معیشتی مردم است و مادامی که فقر و گرانی و مشکلاتی از این قبیل وجود دارد، روزبهروز این مسائل بیشتر میشود. افرادی که دست به هر کاری زدند و به در بسته خوردند راحتترین کار را خودکشی میبینند تا از این دلهرههای روزمره هم خلاص شوند؛ بنابراین وضعیت رفاهی، وضعیت روان و روانکاوی و اجتماعی و آسیب اجتماعی باید مورد توجه قرار گیرد. این وکیل درمورد وضعیت دیه و ارث این افراد اضافه میکند: توجه کنید که در مرگهای گروهی مثل خودکشی خانوادگی که در آن پدر و مادر و فرزندان کشته شدند، دیگر اولیای دمی برای شکایتکردن یا دیهگرفتن نیست، در واقع طرف شکایتی وجود ندارد، برای دیه و ارث هم وقتی خانواده در فقر مطلق بوده، خودبهخود این مسائل منتفی است. اگر هم اموالی داشته باشند، به اولیای دمی که مانده میرسد، قابل ذکر است که در این سالها با توجه به اخبار رسانه این قبیل مرگها افزایش داشته که عمدتا هم به دلیل مشکلات مالی بوده است.
کوتاه شده از شرق
کارگران کارخانه داروگر تهران از محقق نشدن وعدههای داده شده برای وصول مطالبات خود انتقاد کردند.
مدیر مجتمع مس سونگون پیشتر از وجود حدود ۶۰ شرکت پیمانکاری در این مجتمع خبر داده بود. این یعنی در معدن مس سونگون به ازای هر ۸۰ نفر یک شرکت پیمانکاری وجود دارد و این یعنی رشد عجیب پیمانکاریها در این معدن هرچه هست، به نفع کارگران نبوده است زیرا در حقیقت بار اصلی بر ... رژیم کارگرستیز ولایی ۶۰ شرکت پیمانکاری را به جان کارگران مجتمع مس سونگون انداخته است
بازنشستگان میگویند اول اجرای ماده ۹۶ بعد متناسبسازی، اول عمل به قانونی که میگوید افزایش سالانه مستمریها باید به نسبت افزایش هزینههای زندگی باشد و امروز هزینههای حداقلی زندگی با حداقلیترین معیارها کمتر از ۱۳ میلیون تومان نیست.
بر بستر نارضایتیهای روزافزون از شرایط اسفبار زندگی اقتصادی، اجتماعی و سیاسی زیر یوغ رژیم به غایت ارتجاعی و فاسد جمهوری اسلامی، بازنشستهها نیز چون سایر طبقات و لایههای زحمتکش جامعه، نزدیک به ده سال است که مخالفت و اعتراض خود را با این شیوۀ زندگی در فقر و تنگ دستی ابراز میکنند.
