تحول‌های سیاسی سودان همچنان در کانون توجه نیروهای مترقی است. اخیراً دکتر صدقی عوض کبلو، عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست سودان و کارشناس اقتصادی، گفت‌وگویی با رادیو دبنقا در سودان داشت و دربارهٔ انقلاب سودان، فروپاشی اقتصادی، و ناممکن بودن یافتن راه‌حلی پایدار در تعامل با عاملان کودتای نظامی در آن کشور صحبت کرد.‏

رادیو دبنقا وی را چنین معرفی می‌کند: دکتر صدقی کبلو که شخصیتی دانشگاهی و مخالف حکومت سودان است، از بلند کردن صدای انتقاد هراسی ندارد، و سرکوب و اذیت و آزار حاکمان برایش امر تازه‌ای نیست. ‏او در ژانویه ۲۰۱۸، پیش از تظاهرات اعتراض به سیاست‌های اقتصادی فاجعه‌بار رژیم سابق در خارطوم دستگیر شد و ماه‌ها بدون ‏اتهام در حبس بود.‏

در این گفت‌وگو، رفیق کبلو اشاره کرد که سودان در صد روز پس از کودتای نظامی ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ (۳ آبان ۱۴۰۰) شاهد فروپاشی اوضاع اقتصادی و وخامت بی‌سابقهٔ وضعیت ‏زندگی بوده است.‏ به گفتهٔ او، مهم‌ترین و اثرگذارترین پیامدهای اقتصادی کودتا، افزایش قیمت برق و نان بوده ‏است. رفیق کبلو نیز مانند دکتر حسن بشیر، استاد اقتصاد، منتقد بودجهٔ جدید سودان است. به نظر او، بودجهٔ سال ۲۰۲۲ آن کشور بر پایهٔ افزایش هزینه‌های خدمات دولتی (که مردم باید پرداخت کنند) و مالیات تنظیم شده است و با وجود این، هنوز هم در مجموع ۱۰ درصد کسری برای تأمین هزینه‌های همگانی و دولتی دارد.

رفیق کبلو در ادامه به افزایش چشمگیر نرخ تبدیل دلار اشاره کرد. امروزه در سودان، نرخ برابری هر دلار آمریکا، ۵۲۰ پوند سودان است، و پیش‌بینی می‌شود که به ۶۰۰ پوند هم برسد.‏ پس از آزادسازی نرخ تبدیل ارز خارجی و دیگر اصلاحات اقتصادی در سال گذشته (۲۰۲۱)، پوند سودان دوره‌ای از ثبات را گذراند که البته شش ماه بیشتر طول نکشید، و کودتا شد.‏

عضو رهبری حزب کمونیست سودان انتظار دارد که مقام‌های کشور تصمیم بگیرند مالیات‌های ویژه بر کالاهای ضروری و نهاده‌های تولیدی را لغو کنند، زیرا که این مالیات‌ها ‏دوباره به افزایش چشمگیر تورّم منجر خواهد شد که تا پیش از آن، کمی کاهش یافته بود.‏

کمک‌های خارجی و مناسبات بین‌المللی

رفیق کبلو در گفت‌وگوی رادیویی خود در مورد تأثیر کودتا بر کمک‌های خارجی و روابط بین‌المللی سودان گفت که کودتا به تعلیق کمک‌های آمریکا، بانک جهانی، بانک توسعهٔ آفریقا، و صندوق بین‌المللی پول منجر شد که میزان آن بیشتر از ۴ میلیارد دلار تخمین زده می‌شد.‏

وی توضیح داد که بخشی از این کمک‌ها برای تعمیر و بهسازی زیرساخت‌های تولید و توزیع برق، کمک به بودجهٔ کشور، و رفع کسری تراز تجاری ‏ضروری بود.‏ کودتای اکتبر سال گذشته همچنین منجر به تعلیق روند بخشودگی و بازپرداخت بدهی‌های خارجی سودان شد که مردم سودان بهای سنگینی برای آن پرداخت کردند. او ابراز ‏نگرانی کرد که سودان دوباره دچار انزوای بین‌المللی و منطقه‌یی شود.‏

رفیق کبلو همچنین خطاب به جامعهٔ بین‌المللی و منطقه‌یی تأکید کرد که ”آنچه در سودان در حال رخ دادن است، بحران نیست، بلکه انقلاب است»، و اینکه ‏انقلاب به میانجیگری یا راه‌حل‌های نیمه‌کاره نیاز ندارد. چنین مذاکراتی فقط انفجار انقلاب را به تأخیر می‌اندازد.‏

هیچ امکانی برای گفت‌وگوی واقعی با رژیم نظامی وجود ندارد

رفیق کبلو در پاسخ به پرسشی در مورد بهترین راه رو به جلو تأکید کرد که هیچ امکان واقعی برای حل‌وفصل بحران‌های اقتصادی و ‏سیاسی سودان بدون برکنار کردن رژیم کودتای نظامی و استقرار حکومت مدنی دموکراتیک در آن کشور نمی‌بیند. به اعتقاد وی، دولت دموکراتیک باید سیاست‌های اقتصادی نوینی تدوین کند و مذاکره با جامعهٔ بین‌المللی دربارهٔ شرایط بهتر همکاری را از ‏سر گیرد.‏

وی بر غیرممکن بودن گفت‌وگو با مقام‌های فعلی حکومت تأکید کرد و از نیروهای انقلابی خواست با هم متحد شوند و رژیم حاکم را برکنار کنند تا راه ‏برای دورهٔ‌ انتقالی جدید و برقراری دموکراسی واقعی در سودان هموار شود.‏

او در مورد تأثیر کودتا بر آزادی‌ها یادآوری کرد که از زمان وقوع کودتا، دست‌کم ۸۰ تظاهرکننده کشته، بیش از ۲۰۰۰ نفر زخمی، عدهٔ زیادی ‏از معترضان، روزنامه‌نگاران، وکلا، و دیگر فعالان دستگیر شده‌اند، و آزادی‌های رسانه‌یی محدود شده است.‏

وی در ادامه توضیح داد که مقام‌های نظامی حاکم، افراد زیادی از “موج دوم” جنبش اسلامی و برخی از وابستگان به رژیم سابق عمر ‏البشیر دیکتاتور را در تمام نهادهای خدماتی، بانک‌ها، و نهادهای قضایی (دوباره) به کار گمارده‌اند، چیزی که رفیق کبلو آن را ”توانمندسازی مجدد “چنین افرادی توصیف کرد.‏ (توانمندسازی یا به عربی “تمکین”، اصطلاحی است که در رژیم البشیر (۱۳۶۸ تا ۱۳۹۸) به کار برده می‌شد. زیر این عنوان، به وابستگان رژیم امتیازهای گسترده‌ای داده و از آنها حمایت می‌شد؛ از جمله گماردن آنها به مقام‌های دولتی، ‏کمک به آنها در راه‌اندازی شرکت‌های گوناگون، و معافیت‌های مالیاتی برای آنها.‏)

موضوع‌های مربوط به توافق صلح

وی در ادامه به موضوع توافق‌نامهٔ صلح “جوبا” پرداخت و اجرای آن را در حال حاضر روندی دشوار توصیف کرد. اشارهٔ او به توافق‌نامهٔ صلح سودان است که یک سال و نیم پس از سرنگونی دولت البشیر، در شهریور ۱۳۹۹ در شهر جوبا در سودان جنوبی، با هدف تأمین و حفظ صلح و ثبات، بین همهٔ نیروهای سیاسی امضا شد.

او همچنین به تداوم حمله به غیرنظامیان، و کندی ‏روند تأمین امنیت مردم و حفاظت از آنها اشاره کرد و گفت که بدون توافق و همکاری جنبش آزادی‌بخش سودان در دارفور به رهبری عبدالوحید النور و جنبش آزادی‌‏بخش خلق سودان-شمال (‏SPLM-N‏) در کوه‌های نوبه به رهبری عبدالعزیز الحلو نمی‌توان به صلح جامع دست یافت.

«نامۀ مردم»