بزرگداشت بنیانگذاران حزب کمونیست آلمان در برلین برگزار شد هزاران نفر روز یکشنبه در تظاهرات سنتی برلین برای بزرگداشت بنیانگذاران حزب کمونیست آلمان، رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت، که در سال ۱۹۱۹ ترور شدند، شرکت کردند. در مراسم یادبود رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت، گروهی از جوانان با شعار «نه به خدمت اجباری – بله ... بزرگداشت بنیانگذاران حزب کمونیست آلمان در برلین
یک مقام ارشد حزب کمونیست چین با هشدار نسبت به «احیای نظامیگری» تاکید کرد هر اقدامی در این راستا با هدف به چالش کشیدن نظم بینالمللی شکست خواهد خورد. به گزارش ایسنا، «شی تایفنگ» رئیس دپارتمان تشکیلات کمیته مرکزی حزب کمونیست چین در مراسمی به مناسبت روز یادبود ملی که روز شنبه به افتخار قربانیان ... شینهوا: هشدار چین نسبت به احیای نظامیگری در جهان
انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر، گزینهای تاریخی بهسوی تکامل و ترقی بشریت! انقلاب کبیر اکتبر که مهمترین رویداد ناگزیر قرن بیستم میلادی بهشمارمیرود، دردوران جنگ جهانی اول بین کشورهای امپریالیستی بر سر تقسیم جهان و با تکیه بر آرمانها و اندیشه بشری برای یافتن راه برونرفت از بحران فراگیر و علاجناپذیر ناشی از تسلط نظام سرمایهداری ... بهمناسبت سالگرد انقلاب اکتبر
رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین تأکید کرد این تشکیلات راه «یاسر عرفات» را تا رسیدن به آزادی و استقلال ادامه خواهد داد. به گزارش ایسنا، «محمود عباس» رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین بر پایبندی رهبری فلسطین به ادامه رویکرد «یاسر عرفات» رئیس فقید تشکیلات خودگردان فلسطین، رهبر بنیانگذار و همراهان وی در مبارزه برای آزادی و استقلال ... محمود عباس: راه یاسر عرفات را تا رسیدن به آزادی و استقلال ادامه خواهیم داد
در سالهای نخست دههٔ ۱۲۸۰ خورشیدی (در اولین سالهای دهه۱۹۰۰ در قرن بیستم میلادی) با شدت یافتن تضادهای درونی جامعهٔ تشنه تغییرات و آبستن تحولها در ایران، راه برونرفت از نظام سنتی و واپس ماندهٔ فئودالیسم به سمت پیشرفت اجتماعی و رهائی از یوغ استعمار با وقوع انقلاب مشروطیت ممکن گردید. مشروطیت که درآن دوران ... گرامیباد سالگرد انقلاب مشروطیت: انقلاب مشروطیت، نیاز تاریخی جامعهٔ ایران در نبرد با استبداد و استعمار و تجربههای پرارزشِ آن برای مبارزهٔ امروز ما
یلدا ابتهاج ، فرزند این شاعر پیشکسوت با انتشار تصویری از کودکی خود در آغوش مادرش نوشته است : «مادرم برای بهار در راه صبر نکرد و رفت…»
هوشنگ ابتهاج در سال ۱۳۳۷ و در سن ۳۱ سالگی با آلما مایکیال ازدواج کرد. یلدا ابتهاج(متولد ۱۳۳۸) ، کیوان ابتهاج(متولد ۱۳۳۹) ، آسیا ابتهاج(متولد ۱۳۴۰) و کاوه ابتهاج(متولد ۱۳۴۱) چهار فرزند آن ها هستند.
در کتاب «پیر پرنیان اندیش» گفت وگوی «سایه» با میلاد عظیمی آمده است : «… سایه بدون مقدمه – و تو گویی صرفا برای ثبت در تاریخ – میگوید؛
میدونید من چطوری زن گرفتم؟
روز نهم مهر ۱۳۳۷ در میدان فوزیه ، اون خیابونی که سمت جنوب می ره ، تو بالاخونه یه محضر قراضه ای که وقتی داشتیم از پله ها بالا میرفتیم میترسیدم که پله ها خراب بشه. ۲۷۰ تومن خرج عروسی ما شد؛ یعنی من پولو به محضریه دادم و بعد شوهر خواهرم که به عنوان شاهد همراه ما بود ، دید که خیلی خشک و خالی شده ، رفت یه جعبه شیرینی خرید و به محضریها داد. بعد من دست آلما رو گرفتم و رفتیم خونه…
سایه همیشه میگفت که بدون آلما نمیداند دنیا چگونه جایی برای او خواهد بود. این چند سال که خانم آلما بیمار بود ، کنارش ماند و حتی برای چند روز هم به ایران نیامد. دائم بر جان او میلرزید. وقتی خانم آلما در بیمارستان بستری بود با هر زنگ تلفن بند دل سایه میگسست.
بیش از هفتاد سال با هم زیسته بودند؛ از زمانی که آلما دخترک مدرسهای بود و سایه راه نشین عشق او شده بود تا این اواخر که بیماری نای و نفس خانم آلما را گرفته بود و شاعر پیر کنار بسترش مینشست و نفس کشیدنش را تماشا میکرد.
زن نازنینی بود خانم آلما. مهربان، ساده، صمیمی، بلندنظر، خوشذات. استوار و باورمند به انسان و بهروزی نهاییاش. عاشق سایه. عاشق فرزندانش. از روزگار تلخی دید اما تلخ نشد. در پیرانهسر هم زندگی را دوست داشت. نگاه روشنی به زندگی داشت. شیرین بود. سبکروح بود. در این دنیای تیره و پرعقده، میکوشید در حد توانش بر نیکی و روشنی زندگی بیفزاید. برای همین محترم بود.
به پایداری این عشق سربلند قسم که…
من بر همان عهدم که با زلف تو بستم
پیمان شکستن نیست در آیین مردان
آلما مایکیال، همسر امیرهوشنگ ابتهاج (هــ.ا.سایه) در روز چهارشنبه ۱۸ اسفندماه ۱۴۰۰، از دنیا رفت.
در میان مردان بزرگی که از ایرانیان و بیگانگان در زندگی خویش دیده و شناختهام، هنوز ارانی اگر نگویم بزرگترین، یکی از بزرگترین آنهاست.
با فرا رسیدن دوم بهمن ماه ۱۴۰۰ هفتاد و شش سال از جنبش دوم بهمن خلق کرد برای دستیابی به حقوق ملی شان می گذرد.
خبر درگذشت رفیق فریدون شایان در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۱ / ۲۶ دیماه ۱۴۰۰ در بیمارستانی در شهر استکهلم (سوئد) دوستداران و رفقای او و طیفی از رفقای چپ را در اندوهی عمیق فروبرد.
محمود دولتآبادی «ایران درّودی» را فردی خستگیناپذیر، با ایمان و باورمندی تمام میداند و در نوشتاری از آنچه باید از او آموخت مینویسد.
