به بهانه آزادی موقت جعفر پناهی

حکومت جمهوری اسلامی بهتر از هر کس بر این باور است، که هرگز قادر نخواهد بود، همه معترضان به نظام تمامیت‌خواه خود را به زندان بیفکند.

این رژیم نه تنها محل کافی برای  زندانی کردن میلیون ها معترض را ندارد، بلکه به یقین از تأمین تغذیه و امکانات بهداشتی و درمانی آن ها نیز عاجز خواهد بود.

پس برای رویارویی با جنبش آزادیخواهانه مردم ایران، به یک ترفند بسیار ساده، ولی بسیار کارآمد دست می‌زند، که بی‌شک در نوع خود و در گستره کنونی اش، در تاریخ بشریت بی‌سابقه بوده است.

این ترفند “آزادی به قید وثیقه”نام دارد.

تجربه جنبش های مردمی در سال‌های گذشته گواه میٰ‌دهند، که دستگاه های امنیتی حکومت، در ابتدای جنبش‌های اعتراضی دست به دستگیری‌های گسترده از مبارزان سیاسی و چهره‌های شناخته شده اجتماعی، که می‌توانند جنبش را در داخل کشور هدایت و رهبری کنند، می‌پردازند، تا از آن طریق، ارتباط اینان را با مردم قطع نموده و با ایجاد وحشت در جامعه، از سرایت مبارزات آن‌ها به اجتماع جلوگیری کنند.

رژیم به همان دلیل، که قادر به زندانی کردن میلیون‌ها معترض را نداشته و ندارد، با گذشت مدت زمانی که خود صلاح می‌داند، برخی از این زندانیان را به قید وثیقه، و آن هم به طور موقت تا برگزاری دادگاه‌شان، از زندان آزاد می‌کند، تا به این وسیله، محل لازم برای زندانیان جدید را مهیا سازد.

یک زندانی سیاسی که به قید وثیقه های نجومی از زندان آزاد می‌شود، در واقع به حبسی بزرگتر محکوم شده است. این بار دیگر این زندانبانان رسمی رژیم نیستند، که رفتار و کردار و گفتار او را تحت نظارت قرار می‌دهند، بلکه زندانبانان جدید او، وثیقه گذران از جمع خانواده‌های دور و نزدیک، آشنایان و افراد خیرخواه خواهند بود، که تمامی زندگی او را تحت نظر خواهند گرفت، تا مبادا با کردار و رفتار و گفتاری که می تواند، به ضد رژیم تعبیر شود، میلیاردها ثروت خود را، که در چنگال حکومت به گرو نهاده‌اند، از دست بدهند.

این زندانیان سیاسی سابق، در واقع پس از آزادی به قید وثیقه، تا زمان برگزاری دادگاه شان، به زندانی بزرگتر با زندانبانانی کارآتر، به یک سکوت اجباری و یک حبس خانگی محکوم شده اند.

کتایون ریاحی، نویسنده و بازیگر توانا، وریا غفوری، فوتبالیست محبوب مردم، محمود شهریاری، مجری سرشناس سابق صدا و سیما، شروین حاجی پور، هنرمند جوانی که ترانه “برای” وی پس از دستگیری اش شهرت جهانی یافت و ترانه علیدوستی، بازیگر برجسته سینمای ایران، تنها چند نمونه کوچک از این مدعا هستند، که هم اکنون پس از آزادی به قید وثیقه در یک خودسانسوری مطلق و به دور از ارتباط با جامعه به سر می برند.

جعفر پناهی، کارگردان و فیلم‌نامه نویس مبارز، در روز ۱۴ بهمن، پس از نزدیک به هفت ماه زندان، و پس از سه روز اعتصاب غذا در اعتراض به عدم رسیدگی به پرونده قضایی اش، با همین شیوه و به قید وثیقه، به طور موقت از زندان آزاد شد.

ضمن ابراز خرسندی از آزادی این کارگردان شناخته شده سینمای ایران در عرصه جهانی، سرنوشتی مشابه مواردی که در بالا ذکر شد، را برای او پیشبینی می‌کنیم.

آزادی موقت زندانیان سیاسی با قید وثیقه تا زمان برگزاری دادگاه، نه تنها دست رژیم را در عرصه تبلیغاتی باز گذاشته و توان بلقوه شعار “زندانی سیاسی آزاد باید گردد!” را کاهش می‌دهد، بلکه این قربانیان خود را عملا به زندانی بزرگتر محکوم می‌کند.

از تمامی آزادیخواهان، احزاب و  گروه‌های سیاسی و تشکل‌های مردمی درخواست می‌کنیم که با ایجاد کارزاری جهانی به مقابله با این ترفند پلید رژیم، که در واقع نوعی “شکنجه سفید” برای به سکوت کشاندن مبارزان سیاسی، با هدف خاموش ساختن جنبش آزادیخواهانه مردم ایران می‌باشد، برخیزند. ایجاد اتحادی فراگیر برای احقاق حقوق اولیه مردم ایران را فریاد کنیم.
زندانی سیاسی، بدون قید و شرط، آزاد باید گردد!

به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ  ۱۱۷۵، ۲۴ بهمن ۱۴۰۱