گروهی از فعالین زن با انتشار بیانیهای تشکلیابی را گام اول مسیر طولانی مبارزه در راه عدالت، برابری و آزادی زنان و همه مردم ایران دانستهاند. امضا کنندگان این بیانیه با تاکید بر اینکه در بیان و پیگیری مطالبات خود هرگز نباید چشم امیدی به قدرتهای بزرگ اعم از داخلی یا خارجی داشته باشند، راهحل دستیابی به مطالبات بر زمین مانده را در ایجاد تشکلهای مستقل و دموکراتیک با هدف مبارزه علیه تبعیض و نابرابری دانستهاند.
چهار دهه پس از تظاهرات گسترده زنان در هشتم مارس ۱۳۵۷، امسال همچون بسیاری از سالهای گذشته روز جهانی زن را نه در عرصه عمومی، بلکه در خانههایمان گرامی میداریم. جنبش زنان ایران در تمام این سالها، نه فقط برای دستیابی به مطالبات بر حقاش که حتی بر سر موجودیت و حق فریاد زدن این مطالبات در عرصه عمومی در حال مبارزه بوده است.
خیابان برای جنبش زنان ایران بیش از آن که عرصهای برای فعالیت و فریاد مطالباتش بوده باشد، یادآور سرکوب و بهایی بوده است که در هر بار حضور ناچار از پرداخت آن شده است. وضعیت زنان در طول این ۴۰ سال تغییرات زیادی کرد، اما آنچه ثابت ماند آرزوی تکرار آن تظاهرات در هشتم مارس هر سال بود.
حق راهپیمایی و تظاهرات تنها حقی نیست که زنان و دیگر گروههای اجتماعی از آن محروم شدهاند. تضییع حقوق زنان در کلیه عرصههای حیات سیاسی، اجتماعی، حقوقی و … در حالی به طور مداوم جریان داشته است که هر حرکت سازمانیافتهای علیه آن به سرعت سرکوب شده است. نظام حاکم از همه ابزارهای کنترل و سرکوب خود علیه جنبش زنان استفاده کرده و جنبش زنان در نبود امکان تشکلیابی و عمل مشترک حتی موفق به کسب ابتداییترین مطالبات خود نشده است.
امروز که فریاد مبارزه علیه دستاندازیهای سرمایهداری بر زندگی کارگران، معلمان و دیگر گروههای اجتماعی از همه سو بلند است ما فعالین جنبش زنان با اعتقاد بر اینکه مردسالاری در کنار جامعه طبقاتی منشا و مولد نابرابریها و تبعیضهای موجود است، خود را در کنار مبارزه جنبشهای مختلف اجتماعی میدانیم. معتقدیم برای بیان و پیگیری مطالبات خود هرگز نباید چشم امیدی به قدرتهای بزرگ اعم از داخلی یا خارجی داشته باشیم و راهحل دستیابی به مطالبات بر زمین مانده را جز در ایجاد تشکلهای مستقل و دموکراتیک با هدف مبارزه علیه تبعیض و نابرابری نمیدانیم. این ما زنان هستیم که در مسیر تشکلیابی، فعالیت و ارتباط با مردم مسائل خودمان و راههای حل آن را مییابیم، نه قدرتها و متولیان حکومتی.
زنان در سراسر ایران ستمهای متفاوت و متقاطعی را متحمل میشوند و هیچ گروهی نمیتواند مدعی نمایندگی همه آنها باشد. همچنین هیچ گروهی نمیتواند مدعی شود که آنچه مطرح میکند یگانه اولویت یا اصلیترین مطالبه زنان است. درک این موضوع از خلال سالها فعالیت در حوزه زنان ما را بر آن میدارد که در سالگرد روز جهانی زن، به جای ارائه فهرستی از مطالبات معوق زنان بر ضرورت تشکلیابی، همبستگی و اتحاد در راه ایجاد شرایط لازم برای یک زندگی انسانی و ضرورتهای یک زندگی جمعی و برابر تاکید کنیم. ما امضا کنندگان این بیانیه زنان و مردان فمینیست برابریخواه، آزادیطلب و مستقل را دعوت کنیم در مقابل پراکندگی این سالها که حول مطالبات متفاوت و گسترده شکل گرفته به همبستگی بر سر مطالبه حق تشکلیابی روی آورند. این همبستگی است که ما را در راه دستیابی به مطالبات متکثرمان یاری میکند.
ما امضاءکنندگان این بیانیه، تشکلیابی را گام اول مسیر طولانی مبارزه در راه عدالت، برابری و آزادی زنان و همه مردم ایران میدانیم و بر این باوریم که این تشکلها هستند که میتوانند صدای گروههای مختلف اجتماعی را بلند کرده و مطالبات انباشت شده این سالها را نمایندگی و پیگیری کنند. امروز وظیفه همه ماست که برای احقاق این حق و همبستگی بیشتر مردمی بکوشیم، با این امید که پیروزی این مسیر و راه نو را هشتم مارس دیگری در خیابانهای شهرهای مختلف ایران گرامی بداریم.
۸ مارس ۱۳۹۷