در “روز جهانی همبستگی با مردم فلسطین” که توسط سازمان ملل متحد تعیین شده است، دکتر عاقل تغز، دبیر کمیتهٔ فلسطینی صلح و همبستگی و عضو حزب مردم فلسطین، خواستار تجدید و تقویت حمایت بین‌المللی از مبارزهٔ مردم فلسطین است.

آرمان مردم فلسطین از هر طرف- داخلی، منطقه‌یی، و بین‌المللی- در معرض ضربه‌های پی‌درپی قرار دارد. با اعلام به‌اصطلاح “معاملهٔ قرن” ترامپ، شناسایی اورشلیم به عنوان پایتخت اسرائیل توسط دولت آمریکا، انتقال سفارت آمریکا به آنجا، و حمایت آن دولت از طرح دولت اسرائیل برای الحاق درهٔ اردن- ۲۸درصد کرانهٔ غربی- به خاک اسرائیل، باید گفت که در صحنهٔ بین‌المللی، اتحاد آمریکا و اسرائیل به اوج خود رسیده است.

علاوه بر شتاب بخشیدن اسرائیل در ساختن شهرک‌ها در سرزمین‌های فلسطین، ابعاد استراتژیک این طرح مخرّب نیز روشن‌تر شده است. این طرح نه‌فقط به دنبال از بین بردن بنیادهای آرمان فلسطین، بلکه در پی پایان دادن به تمام تلاش‌های منطقه‌یی و بین‌المللی برای رسیدن به راه‌حل سیاسی عادلانه و پایدار برای مسئلهٔ فلسطین و تأسیس کشور فلسطین است.

ناتوانی جامعهٔ بین‌المللی- از جمله به‌واسطهٔ سازمان ملل متحد- در پایان دادن به نقض آشکار قطعنامه‌ها، منشورها، و هنجارهای بین‌المللی، ما را به این نتیجه می‌رساند که توان بین‌المللی در یافتن راه‌حلی برای مسئلهٔ فلسطین به طور قابل‌ملاحظه‌ای کاهش یافته است.

اگر چالش‌هایی را که دنیای اسیر در چنگال همه‌گیری کووید-۱۹ با آن روبروست، و درگیر بودن بسیاری از کشورها با مسائل داخلی خودشان را نیز به این موضوع اضافه کنیم، آنگاه به‌وضوح می‌بینیم که مبارزهٔ فلسطینی‌ها با چه دشواری‌هایی روبروست.

آنچه در عرصهٔ بین‌المللی می‌بینیم، در مورد منطقه نیز صدق می‌کند. حمایت اعراب از آرمان فلسطین رو به کاهش بوده است. علاوه بر فشارهای زیادی که کشورهای عربی وابسته به واشنگتن بر فلسطینیان وارد می‌کنند تا تعامل خودشان با آمریکا تسهیل شود، برخی از کشورهای عربی نیز، با وجود اینکه پیشرفتی در روند حل مسئلهٔ فلسطین وجود ندارد، شروع به عادی‌سازی روابط خود با اسرائیل کرده‌اند.

«ابتکار صلح عربی» تصریح می‌کند که حل مسئلهٔ فلسطین و ایجاد کشور فلسطین پیش‌شرط عادی‌سازی روابط با اسرائیل است. به نظر می‌رسد که این رهنمود فراموش شده است. علاوه بر این، سوریه و لبنان و عراق نیز سال‌هاست که درگیر وضعیت داخلی بسیار دشوار خود هستند، و آرمان فلسطین دیگر در اولویت آنها قرار ندارد.

با توجه به تفرقهٔ داخلی که از سال ۲۰۰۷ پیش آمد، و عدم ارتباط جغرافیایی بین کرانهٔ غربی و نوار غزه، و در حالی که اسرائیل جنگ‌های پی‌درپی علیه نوار غزه به راه انداخته است و محاصره به قصد مجازات را به این سرزمین تحمیل کرده است، باید گفت که در خودِ فلسطین نیز وضعیت خوب نیست.

به‌ویژه با توجه به کاهش حمایت مالی از فلسطین و افزایش بیکاری ناشی از آن، و ناتوانی هر دو تشکیلات حکومتی و بخش خصوصی در پرداخت حقوق کارکنان و کارگران، روشن است که همه‌گیری کووید-۱۹ بار بیشتری را به دوش مردم فلسطین و رهبری آن انداخته است.

اما به‌رغم همهٔ این شرایط دشوار و متغیر، عوامل زیادی نیز وجود دارد که می‌توان به آنها تکیه کرد تا موضوع فلسطین زنده و در دستور کار جامعهٔ بین‌المللی بماند.

اولاً، مردم فلسطین «معاملهٔ انحلال قرن» را مردود اعلام کرده‌اند و هر روز آمادگی خود را برای ادامهٔ مبارزه تا تحقق هدف اصلی‌شان تأیید کرده‌اند، که چیزی نیست جز پایان دادن به اشغال توسط اسرائیل و ایجاد کشور مستقل فلسطین در مرزهای ۴ ژوئن ۱۹۶۷، با اورشلیم شرقی به عنوان پایتخت آن، و حق بازگشت پناهندگان به خانه‌های خود مطابق با قطعنامهٔ ۱۹۴ سازمان ملل متحد.

در سطح عربی و منطقه‌یی، با وجود عقب‌نشینی مقام‌های رسمی و رژیم‌های عرب از حمایت از مردم فلسطین، و حرکت تعدادی از دولت‌ها به سمت عادی‌سازی روابط و همکاری با اسرائیل، و تشکیل ائتلاف علیه ایران، باید گفت که دشمن مشترک هر دو طرف، یعنی ملّت‌های این کشورها و حزب‌های ملّی و مترقی آنها، هنوز به حمایت از مردم فلسطین و همبستگی با آنها تا پایان اشغال و تحقق استقلال ملی متعهد و وفادار هستند.

ما پیش از این دیده‌ایم که در بسیاری از کشورهایی که با اسرائیل روابط برقرار کرده‌اند، جنبش‌ها و کمیته‌های مردمی مخالف عادی‌سازی روابط، و حامی مردم فلسطین، هنوز وجود دارد. نباید فراموش کرد که مردم مصر، چهار دهه پس از امضای قرارداد کمپ دیوید، هنوز عادی‌سازی را رد و از مبارزهٔ فلسطینی‌ها حمایت می‌کنند. در مورد مردم اردن نیز همین‌طور است.

در ارتباط با وضعیت بین‌المللی، به‌رغم شدّت گرفتن حملهٔ امپریالیستی به جنبش‌های آزادی‌بخش جهان و به کشورهایی که سلطه و سرکردگی آمریکا را رد می‌کنند، بسیاری از ملّت‌ها و کشورها به پا خاسته‌اند و از استقلال خود دفاع کرده‌اند و هنوز هم از آرمان عادلانهٔ مردم فلسطین حمایت می‌کنند. کوبا، ونزوئلا، نیکاراگوئه، و بولیوی در آمریکای لاتین، و همچنین چین و روسیه، همچنان به تعهد خود نسبت به قوانین بین‌المللی پایبند هستند، و همین‌طور است در مورد برخی از کشورهای اروپایی- گرچه با ترس و تردید. بسیاری از کشورهای منطقهٔ خاورمیانه مانند سوریه، عراق، لبنان، و یمن نیز با وجود اینکه در معرض فشارها و توطئه‌های گوناگون قرار دارند، همچنان از آرمان فلسطین حمایت می‌کنند.

به همین ترتیب، در داخل اسرائیل، نیروهای صلح و ترقی، به‌رغم نیروی کم آنها و ستمی که از سوی نیروهای راست و شهرک‌نشینان به آنها می‌شود، همچنان از حقوق فلسطینی‌ها دفاع می‌کنند. به همین نحو، جنبش‌های دموکراتیک، ترقی‌خواه، و جوانان و نیروهای صلح، رهایی، و حقوق بشر جهان نیز هنوز متعهد به ایستادن در کنار فلسطینی‌ها و دفاع از حقیقت‌اند.

بنابراین ما معتقدیم که همبستگی با مردم فلسطین هنوز از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است، حتیٰ بیش از هر زمان دیگری، زیرا پیروزی آرمان عادلانهٔ مردم فلسطین، پیروزی همهٔ ملّت‌هایی است که خواستار و مدافع آزادی، عدالت، و حقوق بشرند.

نامۀ مردم