پاکستان که در طول چند ماه اخیر تحت فشار شدید دولت ترامپ برای کاهش مناسبات تجاری و اقتصادی با چین رقیب سرسخت آمریکا قرار دارد، اکنون تصمیم دارد تا با حذف دلار از معاملات تجاری با پکن، همکاری‌ها خود با چین را آسان تر کند.

حذف دلار از معادلات تجاری پکن و اسلام آباد موضوعی است که طی سال های اخیر در دستور کار دولت‌های دو کشور قرار گرفته بود اما به نظر می‌رسد پاکستان اکنون مصمم به اجرای طرح تجارت با چین با ارز محلی و منهای دلار آمریکا است.

رسانه های پاکستانی روز شنبه گفتند که رهبران چین و پاکستان تصمیم گرفتند که به وابستگی به دلار پایان داده و تجارت را با استفاده از پول محلی دو کشور تقویت کنند.

کابینه دولت پاکستان روزهای اخیر مقدمات عقد قرارداد تجاری با طرف چینی برای کاربرد ارز محلی در معاملات دوجانبه تجاری را نهایی کرده و به زودی توافقنامه ای در این خصوص به امضای مقامات دو کشور خواهد رسید.

تصمیم دولت اسلام آباد برای عدم استفاده از دلار در تجارت با پکن در حالی اعلام می‌شود که مقامات آمریکایی در طول ماه‌های گذشته بارها مناسبات اقتصادی پاکستان و چین را مورد انتقاد قرار داده و پکن را به سوء استفاده از وضعیت اقتصادی پاکستان متهم کرده است.

در عین حال مقامات پاکستان و چین با واکنش شدید به مواضع تند آمریکا، از ادامه مشارکت مشترک اقتصادی به ویژه پیشبرد طرح راهروی مشترک اقتصادی موسوم به «سی پک» که بیشترین انتقاد آمریکا نیز روی آن معطوف است، خبر دادند.

سخنان ماه گذشته “آلیس ولز” معاون وزیر امور خارجه آمریکا علیه طرح راهروی مشترک اقتصادی پاکستان و چین موسوم به «سی پک» ناخرسندی مقامات پکن و اسلام آباد را به دنبال داشت.

سخنان این مقام آمریکایی که به صورت آشکار دخالت در امور داخلی و با هدف دیکته کردن سیاست های منطقه‌ای واشنگتن تعبیر می‌شود، از سوی دولت چین محکوم شد.

معاون وزیر امور خارجه آمریکا که در سی ام آبانماه امسال نیز در واشنگتن طرح راهروی مشترک اقتصادی پاکستان و چین را مشکوک و غیرشفاف دانسته بود، مدعی شد که تامین اعتبار این طرح ها از سوی چین باعث افزایش میزان بدیهی های پاکستان شده است.

توسعه مناسبات اسلام آباد-پکن به رغم ملاحظات واشنگتن

پاکستان و چین به عنوان دو کشور همسایه، از روابطی دیرینه و ریشه دار برخورداند و به ویژه در سال های گذشته، روابط این دو کشور از روابط دوستانه فراتر رفته و یکدیگر را متحدین آهنین و ناگسستنی می‌دانند.

احساس نیازهای راهبردی و متقابل اسلام آباد و پکن به یکدیگر در زمینه های گوناگون اقتصادی و تجاری، سیاسی، نظامی، دفاعی و امنیتی سبب شده است که حلقه های اتصال دو کشور در شرایط کنونی پس از فراز و نشیب های بسیار در روابط پاکستان و آمریکا محکم تر از هر زمان دیگر در گذشته باشد.

در نگاه نخست و سطحی به وضعیت اقتصادی پاکستان و چین، شاید اینگونه به نظر برسد که در معادله روابط دو کشور، پاکستان به دلیل نیازهای شدید به رشد اقتصادی و تولید انرژی، نیازمند برداشتن گام های بیشتر به سوی چین است اما دقیق تر به روابط این دو کشور همسایه و با درنظر گرفتن موقعیت ژئوپلتیک و ژئواکونومیک پاکستان، می‌توان به عمق نیاز پکن به همسایه خود اسلام آباد که مناسبات اقتصادی با آن همواره مورد ظن و انتقاد طرف آمریکایی بوده است، پی برد.