یک استاد دانشگاه در ژاپن با بررسی تحولات پس از اعلام «محاصره دریایی» از سوی آمریکا، تاکید کرد که این اقدام به توقف کامل تردد در تنگه هرمز منجر نشده است و ایران همچنان با مدیریت مسیرهای عبور، نقش تعیین‌کننده‌ای در جریان کشتیرانی این گذرگاه راهبردی ایفا می‌کند.

به گزارش روز جمعه ایرنا، واتانابه هیدنوری در مقاله‌ تحلیلی مبتنی بر داده‌های ردیابی کشتی‌ها و تصاویر ماهواره‌ای درشبکه اجتماعی نوت ژاپن، نوشت: آنچه در تنگه هرمز رخ می‌دهد، یک «محاصره کامل» نیست، بلکه شکل‌گیری نوعی نظم جدید است که در آن فشار خارجی آمریکا و مدیریت میدانی ایران به‌طور همزمان جریان دارد.

بر اساس این گزارش، در ساعات پس از اعلام این اقدام، سیگنال‌های شناسایی خودکار (AIS) برخی ناوهای آمریکایی در دریای عمان و اقیانوس هند ظاهر شد؛ اقدامی که به گفته این پژوهشگر، بیش از آنکه نشانه اعمال کنترل کامل باشد، حامل پیام سیاسی درباره حضور و نقش‌آفرینی واشنگتن در منطقه است.

وی با اشاره به حضور پررنگ‌تر شناورهای کوچک ایرانی در اطراف جزایر مهم تنگه هرمز از جمله قشم و لارک افزود: این تحرکات نشان‌دهنده تقویت نظارت و مدیریت عملیاتی تهران بر مسیرهای عبور و مرور در این گذرگاه حیاتی است.

واتانابه همچنین به رفتار برخی نفتکش‌ها از جمله تغییر مسیر یک نفتکش گاز مایع پس از نزدیک شدن به بندر جاسک، اشاره کرد و گفت: چنین تحولاتی می‌تواند بیانگر تأثیر فشارهای خارجی بر برخی کشتی‌های پرریسک باشد، هرچند این امر به معنای توقف کامل فعالیت‌ها در منطقه نیست.

این استاد دانشگاه تأکید کرد که برخی کشتی‌های مرتبط با انتقال انرژی، با وجود توقف‌های مقطعی و حرکت‌های رفت و برگشتی در نزدیکی تنگه هرمز، در نهایت موفق به عبور شده‌اند؛ موضوعی که نشان می‌دهد جریان کشتیرانی به‌طور کامل مختل نشده و تصمیم‌گیری‌ها به‌صورت موردی انجام می‌شود.

وی تصریح کرد: ادامه استفاده کشتی‌ها از مسیرهای تعیین‌شده از سوی ایران برای ورود به خلیج فارس، نشان‌دهنده تداوم اجرای سازوکارهای اعلام‌شده از سوی تهران در مدیریت عبور و مرور دریایی است.

این استاد دانشگاه در جمع‌بندی خود تاکید کرد: تنگه هرمز در شرایط فعلی نه کاملاً مسدود است و نه کاملاً آزاد، بلکه در چارچوب نوعی «نظم دوگانه» اداره می‌شود؛ به‌گونه‌ای که آمریکا از بیرون فشار وارد می‌کند، در حالی که ایران در داخل تنگه، مدیریت عملیاتی و هدایت مسیرهای عبور را در دست دارد.

به گفته وی، این وضعیت نشان‌دهنده شکل‌گیری یک الگوی جدید در مدیریت گذرگاه‌های راهبردی است که در آن، کنترل میدانی و فشار خارجی به‌صورت همزمان عمل می‌کنند، بدون آنکه به توقف کامل جریان تجارت و انرژی منجر شوند.