وضعیت خشکی و کم آبی تالاب ها موضوعی است که همواره مورد نقد جامعه محیط زیستی بوده است.بدنیست در روز جهانی تالاب‌ها بدانیم درکشور ۲۸۰۰ تالاب وجود دارد که ازاین تعداد ۹۴ تالاب شناخته شده است و از بین این ۹۴ تالاب معروف نیز ۲۴ تالاب به عنوان تالاب بین المللی ثبت شده است.

دراین میان آنچه قابل توجه است، قرار گرفتن ۶ تالاب مهم کشور در فهرست تالاب‌هایی است که به لحاظ حفاظت و شرایط زیست‌محیطی در وضعیت مطلوبی به سر نمی‌برند، تالاب‌های انزلی، هامون(دهانه جنوبی پوزک)، هامون(صابوری و هیرمند)، نیریز وکمجان، شورگل، یادگارلو و دورگه سنگی، تالاب‌هایی هستند که بخاطر وضعیت نامطلوبشان درلیست قرمز مونترو قراردارند.

آنچه در این میان امیدها را زنده می کند، انتخاب شعار «تالاب ها برای کاهش خطر بلایای طبیعی» از سوی کنوانسیون بین المللی رامسر برای سالروز جهانی تالاب‌ها است، این موضوع بیانگر نقش قابل توجه اکوسیستم تالابی در کاهش اثرات و خسارات ناشی از بلایای طبیعی است.

بلای خانمانسوز گرد و غبار جدی‌ترین بلایی است که متاثر از وضعیت تالاب های هر منطقه است. بلایی که ابعاد مختلف و پیچیده ای دارد و شهروندان را در حوزه های مختلف از بهداشت و سلامت گرفته تا حتی معیشت تحت تاثیر قرار می دهد.

تاثیر تالاب های نیمه جان استان های مختلف کشور از جمله خوزستان، اراک، قم و… بر تشدید گرد و غبارها بر کسی پوشیده نیست. زمان زیادی از آخرین گرد و غبار شدید در شهر اهواز نمی گذرد گرد غباری که باعث قطعی آب و برق شد و مدارس و ادارات را به تعطیلی کشاند. گرد و غباری که به اعتقاد کارشناسان ایران ناشی از بادهای جنوبی است و احتمال تکرار آن تا اواسط اسفندماه نیز وجود دارد. در این وضعیت چاره چیست؟

چاره در احیا و پرآب شدن تالاب‌ها است.

 
چاره در این است که کمر همت بسته، آستین تعهد بالا زده و با نگاهی باز به دور از جناح بندی و خوشایند و بدآیند شخصیت های مختلف، به دور از هیجان های مقطعی، به دور از حرف‌ها و رفتارهای صفر و صدی، به دور از کف و سوت ها، کارنامه عملکردی سازمان متولی تالاب های کشور یعنی سازمان حفاظت محیط زیست را بررسی کرده، آن را نقد عالمانه کنیم در کنار آن بایستیم و از دستگاه های اجرایی به ویژه وزارت نیرو تخصیص حق آبه های زیست محیطی را مطالبه کنیم.

نقد عالمانه کنیم و از سازمان حفاظت محیط زیست بخواهیم قدرت نظارتی خویش را گسترده تر کرده و عملکرد وزارت جهاد کشاورزی را مورد رصد دقیق قرار دهد تا از کاشت محصولات آب‌بر در اقلیم های خشک خودداری کنند، تا برای رونق آبیاری و کشاورزی نوین ورود جدی کند، تا پرت و هدرفت آب در بخش کشاورزی را به صفر برساند.

از دولت و حاکمیت بخواهیم قبل از اینکه مجبور شود بودجه های کلانی را برای هزینه های درمان شهروندان ایرانی اختصاص دهد، با اتخاذ رویکرد پیشگیرانه اولویت را به تامین اعتبارات محیط زیستی دهد تا هزینه های تحمیلی تا حد چشمگیری کاهش یابد.

آنچه قابل توجه است، آنست که در شرایط حاضر و به گفته مسئولان ارشد سازمان حفاظت محیط زیست در حالی که در ماه یازدهم سال ۹۵ به سر می بریم هنوز یک ریال از بودجه پیش بینی شده این سال به منظور احیا و حفاظت تالاب های کشور به سازمان حفاظت محیط زیست پرداخت نشده است.

اگرچه احیای دریاچه ارومیه از شعارهای انتخاباتی دولت یازدهم بوده و از روی کار آمدنش هم این موضوع را مورد توجه قرار داد ولی چند ماهی است که رنج نبود اعتبارات، اقدامات عملی این بخش را محدود و احیای دریاچه را با نگرانی هایی مواجه کرده است. گفتنی است کارشناسان کشور بارها نسبت به احتمال بروز بیماری های ناشی از خشک شدن این تالاب مهم هشدار داده اند.

در شهر اهواز نیز که برای نجات شهروندان از شر گرد و غبار چاره ای جز احیای تالاب های این منطقه نیست و تالاب های خشک این منطقه منشا گرد و غبارها محسوب می شوند، احیای تالاب شادگان که در حال حاضر نیز در وضعیت مطلوبی به سر نمی برد باید در اولویت قرار گیرد.

ایسنا