مردم ایران به سوی یک تعیین تکلیف نهایی با حاکمان خود پیش میروند. در این مسیر، نیروهای سیاسی و جبهههای مختلف، آن قدر جابجا میشوند تا به آرایش نهایی برسند. امکان سوء استفاده و موجسواری از خشم و نارضایتی و اعتراضات مردمی همواره از سوی نیروهای فرصتطلب داخلی و خارجی وجود دارد. اگر آلترناتیو ملی و مردمی شکل نگیرد، امکان این که هدایت اعتراضات به دست گروههای وابسته به جناحهای رانتی داخلی و یا بیگانگان بیفتد، زیاد است.
از همین رو ، و براساس یک ضرورت تاریخی، باری سنگین بر دوش نیروهای اپوزیسیون ملی قرار دارد. در شرایط بحرانی پیش رو، کمتر کسی به افرادی میپیوندد که قرار است از قدرت کنار روند. اگر آلترناتیو ملی _مردمی به خوبی شکل گیرد، میتواند با قدرت در برابر نیروهای فرصتطلب داخلی وخارجی بایستد، و نیروهای جدید اجتماعی را، به صفوف خود بکشد. نیروها و اقشار دلبسته به نظام جمهوری اسلامی نیز، در این سیر رخدادهای پیش رو ، قبل از آن که دیر شود، باید جایگاه خود را مشخص کرده، و از پرداخت هزینهی تغییرات و تحولات اجتنابناپذیری که در راه است، بکاهند.
اکنون، مسئولیت تاریخی بزرگی، در برابر همهی شخصیتها و گروههای اپوزیسیون ملی، در داخل و خارج کشور، قرار گرفته، تا از منافع فردی و گروهیِ خود عبور نموده، و با لحاظ شرایط خطیر کنونی، و مطالبات همگانی مردم، چشماندازی نو و امیدوارکننده، در برابر دید همگان، بگشایند.
ایرانِ سال ۱۳۹۸، با نارضایتی و انبوه مطالبات برآورده نشده، به انبار باروتی تبدیل شده است. و باید پیشاپبش، برای هدایت و مدیریتِ این موج عظیمِ بغض و خشم و کینه و نارضایتی، چارهای ملی و دمکراتیک اندیشه شود، وگرنه، سلطانسازان و قدرتسازان، با مهرههای در آب نمک خواباندهی خویش، از جمله برخی از جناحهای رانتی، برای ایران فردا، تصمیم خواهند گرفت! و بار دیگر، از این چاه، به چاهی دیگر، و از این استبداد به استبدادی دیگر خواهیم افتاد!
حمید آصفی
سحام نیوز