بدتر شدن رابطه بین چین و آمریکا باعث تشویق سیاست‌گذاران چینی به افزایش تلاش برای قطع وابستگی به واردات نفت و گاز و ایجاد منابعی غیر از متحدان آمریکا می‌شود.

به گزارش تسنیم به نقل از رویترز، بدتر شدن روابط دیپلماتیک بین آمریکا و چین بر وابستگی متقابل اقتصادی آنها در زمینه زنجیره‌‌های عرضه جهانی فناوری و انرژی تأثیر می‌گذارد.

سیاستگذاران ارشد در آمریکا و برخی از متحدین نزدیک آن از جمله استرالیا و انگلیس اخیراً موضع سختی در برابر رابطه این کشور با چین گرفته‌اند.

چین زمانی با عنوان یک «رقیب استراتژیک» شناخته می‌شد ولی حالا بیشتر از آن به عنوان یک «دشمن استراتژیک» یاد می‌کنند که نشان دهنده روابط مناقشه برانگیزتری است.

شکایت در مورد تجارت ناعادلانه، دزدی مالکیت فکری، مداخلات ارزی و از دست رفتن مشاغل تبدیل به نگرانی‌های جدی در مورد جاسوسی، انتقال فناوری و امنیت ملی شده است.

روابط اقتصادی تنها تجارت کالا را شامل نمی‌شوند بلکه گستره‌ای از خدمات از جمله حمل و نقل و لجستیک، بانکداری، خدمات حقوقی، خدمات حرفه‌ای، تحصیلات و گردشگری را هم در بر می‌گیرند. همچنین، سرمایه‌گذاری، همکاری‌های علمی و فناوری، انتقال اطلاعات، سیستم‌های پرداخت، ارز و مهاجرت هم در مجموعه روابط اقتصادی قرار می‌گیرند.

از بین بردن این شبکه از وابستگی‌ها ارزان و آسان نخواهد بود. برخی عقیده دارند تنها راه حل، جاسازی این دو اقتصاد و نصف‌کردن دنیا به دو بلوک یکی تحت رهبری آمریکا و یکی تحت رهبری چین است، تا به این ترتیب وابستگی بین این دو محدود شود.

به نظر می‌رسد سیاست‌گذاران آمریکایی بیشتر مایل به این جداسازی باشند تا مقامات چینی. چین بیشتر متعهد به یک سیستم اقتصادی یکپارچه در جهان است.

در چهار دهه از۱۹۷۰ تا ۲۰۰۰، آمریکا بزرگترین وارد کننده نفت خام دنیا بود و اولویت سیاست‌گذاران این کشور مقابله با آسیب‌پذیری اقتصادی و امنیتی به شمار می رفت.

در پایان این دوره، این نگرانی به وجود آمد که آمریکا وابسته به واردات گاز طبیعی هم شود و تهدیدهای امنیتی این وابستگی افزایش یابد.

انقلاب شیل آمریکا تمامی این نگرانی‌ها را با افزایش تولید از بین برد و آمریکا را تبدیل به صادرکننده خالص گاز و بعدها نفت کرد.

صنعتی‌شدن سریع چین و محدود‌بودن منابع نفت و گاز این کشور باعث شد چین در نقطه مقابل آمریکا قرار بگیرد. در واقع این دو کشور جای خود را در زمینه انرژی عوض کردند.

چین در دهه ۱۹۷۰ تبدیل به صادرکننده نفت شد ولی مجدداً در اواسط دهه ۱۹۹۰ وارد کننده خالص این کالا شد و حالا بزرگترین وارد کننده نفت جهان است.

اخیراً با جایگزینی گاز طبیعی به جای زغال سنگ برای سیستم‌های گرمایشی و تولید برق، چین وارد کننده خالص گاز طبیعی هم شده است.

حالا متخصصان امنیتی چین همان نگرانی‌هایی را دارند که آمریکا ۴۰ سال در مورد وابستگی به واردات انرژی داشت.

چین همواره نگران افزایش قیمت انرژی، تحریم‌های سیاسی و زنجیره‌های عرضه دریایی نفت از طریق گذرگاه‌هایی است که احتمال بسته‌شدن آنها وجود دارد. برخی از واردات نفت و گاز چین از آمریکا و متحدان آن مثل استرالیا و کشورهای خاورمیانه صورت می گیرد که بازهم باعث نگرانی این کشور می‌شود.

تمرکز چین بر منابع داخلی انرژی مثل انرژی هسته‌ای، آبی، بادی و خورشیدی و همچنین خودروهای برقی، با هدف کاهش وابستگی به واردات نفت و گاز و کاهش آلودگی‌های جوی صورت می‌گیرد.

بدتر شدن رابطه بین چین و آمریکا باعث تشویق سیاست‌گذاران چینی به افزایش تلاش برای قطع وابستگی به واردات نفت و گاز و ایجاد منابعی غیر از متحدان آمریکا می‌شود.

چین همچنین فناوری‌های مربوط به انرژی‌های تجدید‌پذیر و برقی‌کردن سیستم حمل و نقل را افزایش می‌دهد که باعث کاهش آلایندگی‌های جوی خواهد شد.

با بدتر شدن رابطه بین این دو ابر قدرت جهان، تمام وابستگی‌های متقابل آنها تحت تاثیر دستورالعمل‌های سیاسی قرار می‌گیرد و جریان‌های انرژی بیشترین تغییر را خواهند داشت.