«واکنش ضعیف اروپا به حمله دولت ترامپ به ونزوئلا و ربایش رئیس‌جمهور این کشور و تهدید آمریکا برای الحاق گرینلند ناشی از ترس سران اروپایی از برانگیختن خشم رئیس جمهور آمریکا است.

به گزارش ایسنا، گاردین با این مقدمه آورده است: کمیسیون اروپا صبح روز یکشنبه، کمی بیش از ۲۴ ساعت پس از حمله بمب‌افکن‌ها، جت‌های جنگنده و هلیکوپترهای آمریکایی به کاراکاس، پایتخت ونزوئلا و دستگیری «نیکولاس مادورو» رئیس‌جمهور این کشور توسط نیروهای ویژه، پستی در رسانه‌های اجتماعی منتشر کرد.

هیات اجرایی اتحادیه اروپا در این پیام هیچ چیزی در مورد عملیاتی که چندین رهبر جهان در خارج از اروپا، سیاستمداران مخالف در داخل اروپا و تقریباً هر متخصص حقوقی، آن را به عنوان نقض فاحش قوانین بین‌المللی محکوم کردند، نگفت.

در عوض، برای اروپایی‌ها آرزوی بازگشت از تعطیلاتشان در سلامتی را داشت و خاطرنشان می کرد که اگر می‌توانند تنها با کارت شناسایی خود از مرزها عبور کنند و در صورت تأخیر اتوبوس، قطار یا هواپیما، بازپرداخت یا غرامت تضمین شده‌ای دریافت کنند، به لطف اتحادیه اروپا بوده است.

گاردین با انتقاد از عملکرد اروپایی‌ها در این رابطه نوشت: اتحادیه اروپا می‌تواند این کارها، ازجمله آزادی تردد و حمایت از مصرف‌کننده را انجام دهد اما محکوم کردن یک متحد قدرتمند و دیرینه و دفاع از دموکراسی لیبرال، چندجانبه‌گرایی و نظم بین‌المللی مبتنی بر قانون نه؟

اتحادیه اروپا در مورد حمله وحشیانه «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا به ونزوئلا – همانطور که در مورد ادعاهای مکرر او مبنی بر اینکه ایالات متحده باید کنترل گرینلند، یک قلمرو خودمختار پادشاهی دانمارک را به دست بگیرد – در تنگنای سختی قرار دارد.

«آلبرتو آلمانو» استاد حقوق اتحادیه اروپا در این باره گفت: اگر اروپا با اقدامات ایالات متحده علیه مادورو موافقت کند، اصول قانونی را که زیربنای مخالفت آن با جنگ روسیه و اوکراین است، تضعیف می‌کند و اگر این اقدامات را محکوم کند، اروپا در برهه‌ای که به ویژه دفاع جمعی در برابر روسیه حیاتی است، با خطر طرد شدن از ضامن اصلی امنیت خود و تضعیف وحدت فراآتلانتیک مواجه می‌شود.

آنها به طور گسترده‌تر، از ترس احیای تنش‌های تجاری یا تضعیف ضمانت‌های امنیتی از پیش تحلیل رفته با آمریکا ترجیح می‌دهند از خصومت با رئیس‌جمهور آمریکا که تحقیر خود را نسبت به اروپا و رهبران آن پنهان نکرده، اجتناب کنند. موقعیت ضعیفی که این شرایط آنها را در آن قرار داده است، پس از عملیات ترامپ در ونزوئلا به طور کامل نمایان شد.

«امانوئل ماکرون» رئیس‌جمهور فرانسه در بیانیه‌ای گفت که برای مادورو اشک نخواهد ریخت. در واکنشی حتی بدریخت‌تر، «فریدریش مرتس» صدراعظم آلمان بر عدم مشروعیت مادورو به عنوان رهبر ونزوئلا تأکید کرد و گفت که «ارزیابی حقوقی» حمله آمریکا «پیچیده و نیازمند بررسی دقیق» است. «جورجیا ملونی» وزیر امور خارجه ایتالیا، پا را فراتر گذاشت و این حمله را به عنوان دفاع از خود، «مشروع» توصیف کرد، در حالی که «اورزولا فون در لاین» رئیس کمیسیون اروپا، به فرمول قدیمی «اوضاع را از نزدیک تحت نظر داریم» متوسل شد.

در این میان، چند رهبر صریح‌تر بودند. «پدرو سانچز» نخست وزیر اسپانیا به صراحت گفت: اسپانیا مادورو را به رسمیت نمی‌شناسد اما مداخله‌ای را که ناقض قوانین بین‌المللی باشد نیز به رسمیت نخواهد شناخت.

واکنش کلی اروپا محتاطانه توصیف و این سوال را مطرح کرد که آیا واکنش اروپا درست بود؟

«ناتالی توچی» از موسسه امور بین‌الملل رم با قاطعیت می‌گوید واکنش اروپا درست نبود و هرچه کشورهای اروپایی بیشتر مانند مستعمره عمل کنند، همچون افرادی ناتوان و بی‌میل به ایستادگی در برابر ترامپ، بیشتر با آنها اینگونه رفتار خواهد شد.

دکتر «جان کاتر» محقق قانون اساسی اتحادیه اروپا در دانشگاه کیل نیز خاطر نشان کرد که رهبران اروپایی «از ترس برانگیختن خشم ترامپ» حمله آمریکا را محکوم نکردند.

لفاظی‌های ترامپ درباره الحاق جزیره گرینلند آزمونی دیگر برای اروپا است. رهبران فرانسه، آلمان، ایتالیا، لهستان، اسپانیا و انگلیس روز سه‌شنبه از دانمارک حمایت کردند. آنها گفتند که «گرینلند متعلق به مردم آن است. این وظیفه دانمارک و گرینلند، و فقط آنهاست که در مورد مسائل مربوط به دانمارک و گرینلند تصمیم بگیرند.»

کارشناسان کمی بر این باورند که ترامپ برای مداخله نظامی در قلمرو قطب شمال که تحت پوشش اتحاد ناتو است، تلاش خواهد کرد اما بسیاری نیز عملیات سیاسی برای تقویت نفوذ نظامی ایالات متحده در این جزیره غنی از منابع و با موقعیت استراتژیک را منتفی نمی‌دانند.

و اگرچه مخالفت شفاهی اروپا با تهدیدهای ترامپ در مورد گرینلند ممکن است به طور قابل توجهی سختگیرانه‌تر از واکنش‌های آنها به حمله به ونزوئلا باشد، هیچ کس حاضر نیست بگوید که اتحادیه اروپا و اعضای آن در صورت تلاش واشنگتن برای هرگونه تصرف جزیره، ممکن است چه گام‌های عملی بردارند.