۷ هزار نفر کارگران خط راه آهن و ابنیه فنی، که عملاً به عنوان ستون اصلی نگهداری و بازسازی ۷۰ درصد از خطوط بیش از ۱۶ هزار کیلومتر راه آهن میهن ما کار می‌کنند، در دوران تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا و رژیم صهیونیست اسرائیل با انجام کار شبانه ‌روزی و تخصصی برای ترمیم خطوط ریلی نقش حیاتی در تعمیرات اساسی، بهسازی و بازیابی سریع پل‌‌ها و خطوط آسیب ‌دیده پس از بمباران و تخریب در طول جنگ انجام دادند.

پل ‌های ریلی از جمله پل راه‌ آهن مسیر زنجان – میانه، خط ریلی تهران – مشهد (قلعه ‌نو، ری)، پل راه‌ آهن یحیی آباد کاشان، ریل راه‌ آهن کرج، پل چهار باغ در استان البرز و پل راه ‌آهن هفت ‌چشمه حوالی شهر آچاچی در شهرستان میانه، ازجمله زیرساخت‌های راه آهن هستند که در اثر بمباران تخریب شدند. خسارات گسترده به پل‌‌های راه‌‌آهن یحیی‌‌آباد در شهرستان کاشان و چهارباغ در استان البرز ظرف ۴۸ ساعت ترمیم شدند و در سایر موارد ترمیم اولیه خطوط انجام شده است و یا بازسازی ادامه دارد.

با وجود نقش کلیدی راه آهن و فداکاری بی‌دریغ کارگران راه آهن برای بازسازی زیرساخت های کشور، در نتیجهٔ برنامه‌های اقتصادی کارگرستیز حکومت جمهوری اسلامی، نارضایتی کارگران در این بخش از صنایع زیرساختی کشور بسیار عمیق است. ریشه اصلی این نارضایتی‌ها را می‌توان در خصوصی ‌سازی خدمات نگهداری خط و ابنیه فنی راه آهن تحت پوشش شرکت پیمانکاری تراورس یافت. این خصوصی‌سازی بی رویه طبق اصلاحیه و ابلاغیه اصل ۴۴ قانون اساسی و با واگذاری این شرکت به بخش خصوصی انجام شد.

شواهد موجود نشان می‌دهند که اثر ویرانگر خصوصی‌سازی در وضعیت شغلی و معیشت کارکنان ابنیه فنی راه آهن غیر قابل انکار است. در بهار امسال این نارضایتی‌ها در اعتراض صنفی کارگران ابنیه فنی راه ‌آهن دورود لرستان برای وصول مطالبات معوقه و مشخص شدن وضعیت شغلی ایشان نمایان شد. بیش از۴۰۰ کارگر خط راه آهن و ابنیه فنی در ناحیه دورود لرستان کار می کنند. این کارگران خواهان پرداخت حق اضافه‌کاری و دستمزد برای کار در روزهای تعطیل، و پرداخت سایر مطالبات عرفی و مناسبتی هستند و از نبود امنیت شغلی در شرکت خصوصی پیمانکاری تراورس رنج می‌برند. ”

کارگران شرکتی ابنیه فنی راه ‌آهن در سایر استان‌های کشور نیز شرایط اشتغال مناسبی ندارند و مبارزات اعتصابی و اعتراض‌های آنان برای وضعیت کاری نامساعد سال‌ها است که ادامه دارد. برقراری عدالت در میزان دستمزد و قرارداد، حذف شرکت‌ های پیمانکاری و امنیت شغلی از مطالبه‌های اصلی آنان است. از مشکلات دیگر وضعیت سخت کار است. شرایط کار در راه‌آهن زاهدان به‌مراتب بدتر از سایر نقاط کشور است. به‌طور مثال آنچه در خبرگزاری‌ها و مطبوعات داخل کشور منتشر می‌شود حاکی از یک وضعیت غیرانسانی است. مطابق این گزارش‌ها کارگران کار خود در پروژه‌ راه‌‌آهن میرجاوه – زاهدان را “کار در جهنم” تعریف می کنند، و می گویند: “از ساعت ۴.۵ صبح تا ۴.۵ عصر زیر ظل آفتاب و طوفان شن، روی خطوط ریلی میرجاوه تا زاهدان کار می‌‌کنیم، ولی هیچ امکاناتی نداریم. حقوق‌ کارگران ابنیه فنی راه آهن سر وقت نیست؛ بیمه تامین اجتماعی آن‌ها هم از برج ۱۱ پارسال قطع شده و مدت‌هاست که استحقاق درمان ذیل پوشش بیمه ندارند؛ هر درمانگاه و بیمارستانی که می‌‌روند، پاسخ می‌‌شنوند که “ببخشید، بیمه‌‌تان اعتبار ندارد”. این‌ها فقط بخشی از مشکلات کارگران ابنیه فنی زاهدان است که حدود ۱۰۰ نفرشان در قلب جهنم در گرمای بالای ۵۰ درجه خط آهن میرجاوه – زاهدان کار می کنند. حکومت جمهوری اسلامی هیچ‌گونه اقدام مؤثری برای برآوردن خواسته‌های کارگران ابنیه فنی راه‌آهن انجام نمی‌دهد.

به نقل از ضمیمه کارگری «نامهٔ مردم» شمارۀ ۱۱۱، ۲۵ خرداد ۱۴۰۵